ພອນທີ່ມາຈາກການເຈັບປ່ວຍ

03 ເດືອນມີນາ 2022

ໂດຍ ສຽວ ລານ, ປະເທດຈີນ

ໃນປີ 2014, ພັກຄອມມູນິດໄດ້ເລີ່ມເຮັດໃຫ້ຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດແປດເປື້ອນດ້ວຍຄະດີຂອງ ເຈົາຍວນ ໃນວັນທີ 28 ພຶດສະພາ ແລະ ການຈັບກຸມບັນດາອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງທັງຊ້າຍ ແລະ ຂວາ. ຜູ້ນໍາຄຣິດຕະຈັກສ່ວນໃຫຍ່ຢູ່ໃນເຂດຂອງພວກເຮົາໄດ້ຖືກຈັບ ແລະ ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງທີ່ຍອມຮັບຄວາມເຊື່ອໃໝ່ຫຼາຍຄົນໄດ້ດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ຄວາມຄິດລົບ. ມັນເປັນເວລາທີ່ສໍາຄັນນີ້ທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຮັບການສົ່ງເສີມໃຫ້ຮັບຜິດຊອບວຽກງານຂອງຄຣິສຕະຈັກຫຼາຍແຫ່ງ. ຂ້ອຍຄິດກັບຕົວເອງວ່າ: “ການເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃນຊ່ວງວິກິດການແມ່ນຄວາມຮັບຜິດຊອບອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າຕົກຕໍ່າໄດ້”. ສະນັ້ນ, ຂ້ອຍ ຈິ່ງໄດ້ທຸ້ມເທໃຫ້ກັບໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍ, ປະເຊີນໜ້າກັບອັນຕະລາຍທີ່ຂ້ອຍສາມາດຖືກຈັບໄດ້ໃນເວລາໃດກໍ່ໄດ້. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າພຣະເຈົ້າຈະເຫັນຊອບໃຫ້ຂ້ອຍປົກປ້ອງວຽກງານຂອງຄຣິດຕະຈັກຜ່ານເວລາອັນຕະລາຍເຊັ່ນນັ້ນ ແລະ ຂ້ອຍຈະສົມຄວນໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນໂດຍພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ຈາກນັ້ນ, ຂ້ອຍກໍ່ເຈັບປ່ວຍໜັກໂດຍທີ່ບໍ່ມີສາເຫດ.

ແລງຄືນໜຶ່ງໃນເດືອນຕຸລາ 2014, ທັນທີທັນໃດ ຂ້ອຍກໍ່ໄດ້ເຮັດຖ້ວຍເຂົ້າຂອງຂ້ອຍຕົກລົງພື້ນ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກໍາລັງກິນເຂົ້າແລງ. ຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍເຮັດມັນຕົກພື້ນດ້ວຍຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງ, ສະນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຟ້າວຈັບຖ້ວຍຂຶ້ນມາ ແລະ ພະຍາຍາມເອົາແຜ່ນທິດຊູມາເຊັດມືຂ້ອຍເມື່ອຂ້ອຍຮູ້ວ່າຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມມືຂອງຂ້ອຍເອງໄດ້ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຈັບແຜ່ນທິດຊູໄດ້. ບໍ່ດົນກ່ອນໜ້ານີ້, ຂ້ອຍໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮູ້ສຶກທັງໝົດຢູ່ໃນມື ແລະ ຕີນຂອງຂ້ອຍ ແລະ ຂ້ອຍໄດ້ແຕ່ນັ່ງຢູ່ທີ່ຕັ່ງອີ້ເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ສາມາດເໜັງຕີງໄດ້ເລີຍ. ຄອບຄົວຂອງຂ້ອຍໄດ້ກວດຄວາມດັນເລືອດຂອງຂ້ອຍ, ເຊິ່ງຜົນແມ່ນຫຼາຍກວ່າ 200. ຂ້ອຍກິນຢາບາງຊະນິດເພື່ອຫຼຸດຄວາມດັນເລືອດ, ແຕ່ສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ຜົນຫຍັງເລີຍ. ຂ້ອຍສັບສົນຫຼາຍ ແລະ ສົງໄສວ່າ: “ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ? ສິ່ງນີ້ສາມາດເປັນສິ່ງທີ່ຮ້າຍແຮງບໍ?” ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍໄດ້ທຸ້ມເທໃສ່ໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍຫຼາຍພໍສົມຄວນຕະຫຼອດຫຼາຍປີຂອງຄວາມເຊື່ອ, ສະນັ້ນຂ້ອຍໝັ້ນໃຈວ່າຂ້ອຍຈະໄດ້ຮັບພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມັນບໍ່ສາມາດເປັນອັນໃດທີ່ຮ້າຍແຮງໄດ້. ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍເຈັບປ່ວຍ, ຂ້ອຍຄິດວ່າພຣະເຈົ້າຈະປົກປ້ອງຂ້ອຍ ແລະ ປິ່ນປົວຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກສະຫງົບຫຼາຍຫຼັງຈາກທີ່ສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນກັບຂ້ອຍ. ເມື່ອຂ້ອຍຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ, ຂ້ອຍເລີ່ມຄ່ອຍໆພະຍາຍາມທີ່ຈະຍ້າຍມື ແລະ ຕີນຂອງຂ້ອຍ ແລະ ກໍ່ພົບວ່າທຸກຢ່າງຮູ້ສຶກປົກກະຕິຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງຮ່າງກາຍຂອງຂ້ອຍ, ແຕ່ວ່າແຂນ ແລະ ຂາເບື້ອງຊ້າຍຂອງຂ້ອຍຍັງມືນຊາຢູ່ ແລະ ຂ້ອຍເກືອບບໍ່ຮູ້ສຶກຫຍັງເລີຍ. ຂ້ອຍເຄັ່ງຄຽດຂຶ້ນທັນທີ, ຄິດວ່າ: “ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຄືບໍ່ດີຂຶ້ນຢ່າງເຕັມທີ່ກວ່ານີ້? ຂ້ອຍຈະເປັນອຳມະພາດບາງສ່ວນບໍ? ຖ້າເປັນແນວນັ້ນ, ມັນຄົງບໍ່ມີທາງທີ່ຈະເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ. ຂ້ອຍຈະກາຍເປັນຄົນບໍ່ມີປະໂຫຍດ ແລະ ຖືກກໍາຈັດບໍ? ຂ້ອຍຍັງຈະມີໂອກາດລອດພົ້ນໄດ້ຢູ່ບໍ?” ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຂ້ອຍຄິດວ່າສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນແມ່ນຮ້າຍແຮງຫຼາຍ ແລະ ການຟື້ນຕົວຄືນເຄິ່ງທາງໃນຄືນດຽວຕ້ອງເປັນພອນຈາກພຣະເຈົ້າ. ຖ້າພຣະເຈົ້າປິ່ນປົວຂ້ອຍ, ການຟື້ນຕົວຂອງຂ້ອຍຄວນເປັນສິ່ງທີ່ລຽບງ່າຍ, ແມ່ນບໍ? ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຂ້ອຍໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ຕ້ອງກັງວົນຫຼາຍເກີນໄປ.

ຂ້ອຍໄປຫາທ່ານໝໍໃນຕອນເຊົ້າມື້ນັ້ນ ແລະ ຫຼັງຈາກການເຮັດ CT ສະແກນ, ທ່ານໝໍໄດ້ກ່າວດ້ວຍໃບໜ້າອັນໜັກໜ່ວງຂອງລາວວ່າ: “ເຈົ້າມີເລືອດອອກໃນສະໝອງຂ້າງຂວາພ້ອມກັບເລືອດປະມານ 10 ມລ. ຖ້າບ່ອນທີ່ມີເລືອດໄຫຼອອກມາແມ່ນສູງກວ່າເລັກນ້ອຍ, ນັ້ນອາດຈະເປັນບ່ອນສໍາລັບເວົ້າ. ເຈົ້າອາດຈະສູນເສຍຄວາມສາມາດໃນການເວົ້າ ແລະ ອາດຈະກາຍເປັນຄົນທີ່ບໍ່ມີລະບົບການເຮັດວຽກຂອງຈິດໃຈ. ການເບິ່ງເຫັນວ່າສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຄືນແລ້ວແນວໃດ, ເຈົ້າໂຊກດີຫຼາຍທີ່ເຈົ້າເຮັດໄດ້ໄກຂະໜາດນີ້. ເຈົ້າຕ້ອງການການປິ່ນປົວໃນທັນທີ”. ລາວສືບຕໍ່ເວົ້າວ່າພວກມັນຈະເລີ່ມດ້ວຍການສີດຢາເຂົ້າໃນເສັ້ນເລືອດ ແລະ ເລີ່ມວິທີການປິ່ນປົວແບບອະນຸລັກ ແລະ ຖ້າລິ່ມເລືອດໃນສະໝອງຂອງຂ້ອຍບໍ່ລະລາຍ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງໄດ້ຜ່າຕັດສະໝອງ. ຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍຫວ່າງເປົ່າໂດຍສິ້ນເຊິງໃນຕອນທີ່ກ່າວເຖິງອາການເລືອດໄຫຼໃນສະໝອງ. ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍກ້າທີ່ຈະຈິນຕະນາການວ່າມັນສາມາດເປັນສິ່ງທີ່ຮ້າຍແຮງຫຼາຍ. “ຂ້ອຍຍັງບໍ່ເຖິງ 50 ປີ”, ຂ້ອຍຄິດກັບຕົວເອງວ່າ: “ຖ້າການປິ່ນປົວບໍ່ປະສົບຜົນສໍາເລັດ ແລະ ຂ້ອຍເປັນອໍາມະພາດບາງສ່ວນ ຫຼື ກາຍເປັນຜີດິບທີ່ເປັນອໍາມະພາດຢ່າງສົມບູນ, ປະເພດຂອງຊີວິດທີ່ໜ້າຢ້ານນັ້ນຈະເປັນຫຍັງ? ການຜ່າຕັດສະໝອງມີຄວາມສ່ຽງຫຼາຍ, ມັນຍັງສາມາດມີລາຄາຄືຊີວິດຂອງຂ້ອຍ. ຈາກນັ້ນ ຂ້ອຍຍັງຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ບໍ? ຂ້ອຍໄດ້ໃຫ້ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຂອງຂ້ອຍຕໍ່ກັບຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍມາຕະຫຼອດຫຼາຍປີ, ສະນັ້ນເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈິ່ງມີບັນຫາສຸຂະພາບທີ່ຮ້າຍແຮງແບບນີ້? ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າບໍ່ປົກປ້ອງຂ້ອຍ?” ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເສຍໃຈຫຼາຍຂຶ້ນເມື່ອຂ້ອຍຍິ່ງຄິດຫຼາຍກ່ຽວກັບມັນ ແລະ ບໍ່ສາມາດກິນຫຍັງໄດ້. ປະມານມື້ທີຫ້າທີ່ຂ້ອຍຢູ່ໃນໂຮງໝໍ, ແມ່ເຖົ້າຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຢູ່ເທິງຕຽງຂ້າງຂ້ອຍກໍ່ມີອາການຮ້າຍແຮງຂຶ້ນຫຼາຍຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະ ຕ້ອງໄດ້ຖືກຍ້າຍໄປໂຮງໝໍອື່ນ. ການໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຂວັນອ່ອນອີກຄັ້ງ ແລະ ຂ້ອຍຄິດວ່າ: “ພວກເຮົາໄດ້ຖືກຮັບເຂົ້າໃນມື້ດຽວກັນ ແລະ ລາວໄດ້ຍ່າງໄປທົ່ວ, ແຕ່ດຽວນີ້ພວກເຂົາກໍາລັງເຂັນລາວອອກໄປ. ມັນເບິ່ງຄືວ່າເຈົ້າບໍ່ສາມາດບອກໄດ້ຖ້າໃຜຈະມີຊີວິດລອດຈາກບາງຢ່າງຄືສິ່ງນີ້ ຫຼື ບໍ່. ຂ້ອຍຈະປ່ຽນໄປໃນທາງທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່ານີ້ຢ່າງກະທັນຫັນ ຄືກັນບໍ?”

ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງຈາກຢູ່ໂຮງໝໍໄດ້ເກືອບໜຶ່ງອາທິດ, ຂ້ອຍຍັງບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ແທ້ຈິງອັນໃດເລີຍຢູ່ຂາຊ້າຍຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຄິດວ່າ: “ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າບໍ່ເບິ່ງແຍງຂ້ອຍ? ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ໃນເວລາທີ່ຫຍຸ້ງຍາກເຊັ່ນນັ້ນ, ຂ້ອຍໄດ້ສູນເສຍໂອກາດຂອງຂ້ອຍໃນຄວາມລອດພົ້ນບໍ?” ຄວາມຄິດນີ້ໄດ້ສົ່ງຄວາມຮູ້ສຶກອັນເຢັນເຢືອກແທ້ຜ່ານຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍ ແລະ ຂ້ອຍເລີ່ມຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ບໍ່ສາມາດຢຸດໄດ້. ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດວຽກໜັກຫຼາຍໃນຕະຫຼອດເກົ້າປີຂອງການເຊື່ອຂອງຂ້ອຍ, ບໍ່ເຄີຍປ່ອຍໃຫ້ສິ່ງໃດຢືນຢູ່ໃນທາງຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍລັງເລທີ່ຈະຮັບເອົາຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ຫຼື ບັນຫາປະເພດໃດໜຶ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃນຄຣິດຕະຈັກ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຫົດຕົວກັບແມ້ແຕ່ຕອນທີ່ຂ້ອຍກໍາລັງປະເຊີນໜ້າກັບອັນຕະລາຍທີ່ແທ້ຈິງຂອງການຖືກຈັບ. ຂ້ອຍສືບຕໍ່ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ຕະຫຼອດຫຼາຍປີທີ່ຂ້ອຍເປັນຜູ້ນໍາ, ຂ້ອຍທົນທຸກທໍລະມານຫຼາຍກວ່າ ແລະ ໄດ້ທຸ້ມເທໃສ່ໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍຫຼາຍກວ່າອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຄົນອື່ນ. ຂ້ອຍຄິດວ່າໂດຍການໃຫ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແລະ ກັບການເສຍສະຫຼະປະເພດນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຄວນອວຍພອນຂ້ອຍ. ຂ້ອຍສາມາດມີຄວາມເຈັບປ່ວຍຮ້າຍແຮງຫຼາຍຢ່າງກະທັນຫັນໄດ້ແນວໃດ? ພຣະເຈົ້າບໍ່ປົກປ້ອງຂ້ອຍໄດ້ແນວໃດ? ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ດີຂຶ້ນ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດປະຕິບັດໜ້າທີ່ໄດ້, ຂ້ອຍຍັງສາມາດຖືກຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້ບໍ? ຖ້າບໍ່ແມ່ນ, ຕະຫຼອດຫຼາຍປີຂອງການເສຍສະລະ ແລະ ການເຮັດວຽກໜັກທັງໝົດແມ່ນສູນເປົ່າບໍ? ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຂ້ອຍຈະບໍ່ໄດ້ທຸ້ມເທໃສ່ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຖ້າຂ້ອຍຮູ້ວ່າສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກໂສກເສົ້າຫຼາຍກວ່າເກົ່າເມື່ອຂ້ອຍຍິ່ງຄິດກ່ຽວກັບມັນ. ຂ້ອຍບໍ່ຕ້ອງການອະທິຖານ ຫຼື ໄຕ່ຕອງພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຮ້ອນຮົນແທ້ໆ ແລະ ໂດຍປາສະຈາກການເຂົ້າໃຈມັນ ຂ້ອຍໄດ້ວາງແຂນຂອງຂ້ອຍເພື່ອຮັບການສັກຢາຢູ່ກ້ອງຫົວຂອງຂ້ອຍ, ຖອດເຂັມອອກ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມືຂອງຂ້ອຍໂພງຂຶ້ນ. ການທີ່ເຫັນມືຂອງຂ້ອຍໃຄ່ບວມຂຶ້ນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກໂສກເສົ້າ. ຂ້ອຍຄິດກ່ຽວກັບບັນດາອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງທີ່ຢູ່ຂ້າງນອກນັ້ນທີ່ລະເບີດພະລັງງານ, ແບ່ງປັນຂ່າວປະເສີດ ແລະ ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍພຽງແຕ່ນອນຢູ່ໃນໂຮງໝໍ, ບໍ່ສາມາດເຮັດໜ້າທີ່ໃດໆເລີຍ. ບໍ່ແມ່ນຂ້ອຍບໍ່ມີປະໂຫຍດທັງໝົດບໍ? ມັນເປັນເວລາທີ່ຈະເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດຂອງອານາຈັກ, ຄົນອື່ນໆທັງໝົດສາມາດປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຮັດຄວາມດີໄດ້ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍອາດຈະຖືກກໍາຈັດໄປ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຂ້ອຍຈະບໍ່ໄດ້ຖືກຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນໂດຍພຣະເຈົ້າໃນທີ່ສຸດ. ຄືນນັ້ນ, ຂ້ອຍນອນດິ້ນໄປມາຢູ່ເທິງຕຽງ ແລະ ບໍ່ສາມາດນອນຫຼັບໄດ້ເລີຍ. ໂດຍການຢູ່ໃນຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງຂ້ອຍຢ່າງສິ້ນເຊິງ, ຂ້ອຍໄດ້ມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າດ້ວຍນໍ້າຕາ ແລະ ອະທິຖານວ່າ: “ໂອ້ພຣະເຈົ້າ, ດຽວນີ້ຂ້ານ້ອຍທົນທຸກທໍລະມານແທ້ໆ. ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງຍອມໃຫ້ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນກັບຂ້ານ້ອຍ ແລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຄວນເຂົ້າໃຈຜິດພຣະອົງ. ກະລຸນາແນະນໍາຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເຂົ້າໃຈຄວາມປະສົງຂອງພຣະອົງ, ສະນັ້ນຂ້ານ້ອຍສາມາດອ່ອນນ້ອມຕໍ່ການປົກຄອງ ແລະ ການຈັດແຈງຂອງພຣະອົງ”.

ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍຢູ່ໃນໂຮງໝໍ, ເອື້ອຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ສົ່ງເຄື່ອງຫຼິ້ນ MP5 ມາໃຫ້ຂ້ອຍ ແລະ ເມື່ອທຸກຄົນນອນຫຼັບຢູ່, ຂ້ອຍໃສ່ຫູຟັງ ແລະ ຟັງພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໜຶ່ງໃນບົດຄວາມແມ່ນເປັນປະໂຫຍດຢ່າງບໍ່ໜ້າເຊື່ອສຳລັບຂ້ອຍ. ພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ສຳລັບທຸກຄົນ, ການຫຼໍ່ຫຼອມແມ່ນເຈັບປວດຫຼາຍ ແລະ ຍາກທີ່ຈະຮັບໄດ້, ແຕ່ໃນລະຫວ່າງການຫຼໍ່ຫຼອມນີ້ ທີ່ພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ອຸປະນິໄສທີ່ຊອບທຳຂອງພຣະອົງຊັດເຈນຕໍ່ມະນຸດ ແລະ ເປີດເຜີຍສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງຈາກມະນຸດ ແລະ ໃຫ້ຄວາມສະຫວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ດຳເນີນການລິຮານ ແລະ ການຈັດການຢ່າງແທ້ຈິງຫຼາຍຂຶ້ນ; ຜ່ານການປຽບທຽບລະຫວ່າງຂໍ້ມູນ ແລະ ຄວາມຈິງ, ພຣະອົງມອບຄວາມເຂົ້າໃຈຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບມະນຸດເອງ ແລະ ຄວາມຈິງໃຫ້ກັບພວກເຂົາ ແລະ ມອບຄວາມເຂົ້າໃຈຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ມະນຸດມີຄວາມຮັກທີ່ເປັນຈິງ ແລະ ບໍລິສຸດຫຼາຍຂຶ້ນສໍາລັບພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງພຣະເຈົ້າໃນການດໍາເນີນການຫຼໍ່ຫຼອມ. ພາລະກິດທຸກຢ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າກະທຳໃນມະນຸດ ແມ່ນມີເປົ້າໝາຍ ແລະ ຄວາມສຳຄັນຂອງມັນເອງ; ພຣະເຈົ້າບໍ່ປະຕິບັດພາລະກິດທີ່ບໍ່ມີຄວາມໝາຍ ຫຼື ພຣະອົງບໍ່ປະຕິບັດພາລະກິດທີ່ບໍ່ເປັນປະໂຫຍດໃຫ້ກັບມະນຸດ. ການຫຼໍ່ຫຼອມບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງການກຳຈັດຜູ້ຄົນອອກຈາກການຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ຫຼື ມັນບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງການທຳລາຍພວກເຂົາໃນນະຮົກ. ກົງກັນຂ້າມ ມັນໝາຍເຖິງການປ່ຽນແປງອຸປະນິໄສຂອງມະນຸດໃນລະຫວ່າງການຫຼໍ່ຫຼອມ, ປ່ຽນແປງເຈດຕະນາຂອງເຂົາ, ທັດສະນະດັ່ງເດີມຂອງເຂົາ, ປ່ຽນແປງຄວາມຮັກທີ່ເຂົາມີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ປ່ຽນແປງຊີວິດທັງໝົດຂອງເຂົາ. ການຫຼໍ່ຫຼອມແມ່ນການທົດສອບທີ່ແທ້ຈິງຂອງມະນຸດ ແລະ ເປັນແບບຟອມຂອງການຝຶກຝົນທີ່ເປັນຈິງ ແລະ ໃນລະຫວ່າງການຫຼໍ່ຫຼອມເທົ່ານັ້ນ ຄວາມຮັກຂອງເຂົາຈຶ່ງສາມາດປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕາມທຳມະຊາດຂອງມັນ” (ຄັດຈາກບົດ “ເມື່ອປະສົບກັບການຫຼໍ່ຫຼອມເທົ່ານັ້ນ ມະນຸດຈຶ່ງສາມາດມີຄວາມຮັກຢ່າງແທ້ຈິງ” ໃນໜັງສືພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ). ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍຄິດສິ່ງນີ້, ຂ້ອຍຮູ້ວ່າເມື່ອພຣະເຈົ້າທົດສອບ ແລະ ຊໍາລະລ້າງຜູ້ຄົນ, ມັນບໍ່ແມ່ນເພື່ອກໍາຈັດພວກເຂົາ, ແຕ່ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍລິສຸດ ແລະ ຫັນປ່ຽນພວກເຂົາ. ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈພາລະກິດຂອງພຣະອົງ. ຕັ້ງແຕ່ເສັ້ນເລືອດອຸດຕັນຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍພຽງແຕ່ເຂົ້າໃຈຜິດ ແລະ ຕໍານິຕິຕຽນພຣະເຈົ້າ. ຂ້ອຍເປັນຄົນໂງ່ຫຼາຍ! ສະນັ້ນຂ້ອຍໄດ້ກ່າວຄໍາອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ຂ້ອຍເຕັມໃຈທີ່ຈະອ່ອນນ້ອມ, ອ່ານພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອທົບທວນ ແລະ ຮູ້ຈັກຕົວເອງ ແລະ ຮຽນຮູ້ບົດຮຽນ.

ຂ້ອຍໄດ້ອ່ານສິ່ງນີ້ໃນພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ: “ສິ່ງທີ່ໜ້າເສົ້າໃຈທີ່ສຸດກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າກໍຄື ມະນຸດດໍາເນີນການຄຸ້ມຄອງຂອງເຂົາເອງໃນທ່າມກາງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ສົນໃຈກັບການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມລົ້ມເຫຼວຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຂອງມະນຸດແມ່ນນອນຢູ່ກັບວິທີທີ່ມະນຸດສ້າງຈຸດໝາຍປາຍທາງຕາມອຸດົມຄະຕິຂອງເຂົາເອງ ແລະ ວາງແຜນຫາວິທີທີ່ຈະຮັບພອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ແລະ ຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ດີທີ່ສຸດ ໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ສະແຫວງຫາເພື່ອຍອມອ່ອນນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ນະມັດສະການພຣະອົງ. ເຖິງແມ່ນຄົນໆໜຶ່ງຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ພວກເຂົາເປັນຕາສັງເວດ, ໜ້າລັງກຽດ ແລະ ໜ້າເວດທະນາພຽງໃດ, ມີຈັກຄົນພ້ອມທີ່ຈະສາມາດປະຖິ້ມອຸດົມຄະຕິ ແລະ ຄວາມຫວັງຂອງຂອງພວກເຂົາ? ແລ້ວຜູ້ໃດສາມາດຢຸດບາດກ້າວຂອງພວກເຂົາເອງ ແລະ ຢຸດຄິດພຽງແຕ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງຕົນເອງ? ພຣະເຈົ້າຕ້ອງການຜູ້ຄົນທີ່ຈະຮ່ວມມືກັບພຣະອົງຢ່າງໃກ້ຊິດເພື່ອສໍາເລັດການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຕ້ອງການຄົນທີ່ຈະຍອມຕໍ່ພຣະອົງໂດຍການອຸທິດຄວາມຄິດ ແລະ ຮ່າງກາຍທັງໝົດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ກັບພາລະກິດແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງບໍ່ຕ້ອງການຜູ້ຄົນທີ່ແບມືຂໍທານຈາກພຣະອົງທຸກວັນ, ແຮງໄກທີ່ຈະຕ້ອງການຄົນທີ່ໃຫ້ໜ້ອຍດຽວ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍລໍຖ້າຮັບເອົາລາງວັນ. ພຣະເຈົ້າກຽດຊັງຄົນທີ່ປະກອບສ່ວນພຽງໜ້ອຍດຽວ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍນອນຢູ່ກັບກຽດຕິຍົດຂອງພວກເຂົາ. ພຣະເຈົ້າກຽດຊັງຜູ້ຄົນເລືອດເຢັນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ບໍ່ພໍໃຈກັບພາລະກິດແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງ ແລະ ມີແຕ່ຢາກເວົ້າກ່ຽວກັບການໄປສະຫວັນ ແລະ ການຮັບພອນ. ພຣະອົງມີຄວາມກຽດຊັງທີ່ຫຼາຍຂຶ້ນສຳລັບຄົນທີ່ສວຍໂອກາດທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍພາລະກິດທີ່ພຣະອົງປະຕິບັດເພື່ອຊ່ວຍມະນຸດຊາດໃຫ້ລອດພົ້ນ. ນັ້ນກໍຍ້ອນວ່າ ຜູ້ຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ເຄີຍສົນໃຈໃນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາຈະບັນລຸ ແລະ ໄດ້ຮັບຜ່ານພາລະກິດແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາພຽງເປັນຫ່ວງກັບວິທີທີ່ພວກເຂົາສາມາດໃຊ້ໂອກາດທີ່ສະໜອງໃຫ້ໂດຍພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອການຮັບພອນ. ພວກເຂົາບໍ່ສົນໃຈຫົວໃຈຂອງພຣະເຈົ້າ, ໝົກມຸ້ນຢູ່ກັບເລື່ອງອະນາຄົດ ແລະ ຊະຕາກໍາຂອງພວກເຂົາເອງທັງສິ້ນ. ຄົນທີ່ບໍ່ພໍໃຈກັບພາລະກິດແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງຂອງເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ເຄີຍສົນໃຈແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວໃນວິທີທີ່ພຣະເຈົ້າຊ່ວຍມະນຸດຊາດໃຫ້ລອດພົ້ນ ແລະ ຄວາມປະສົງຂອງພຣະອົງ ແມ່ນລ້ວນແລ້ວແຕ່ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເອງພໍໃຈ ໃນລັກສະນະທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພາລະກິດແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຶດຕິກຳຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຈົດຈໍາ ຫຼື ເຫັນດີເຫັນພ້ອມໂດຍພຣະເຈົ້າ, ແຮງໄກທີ່ພຣະອົງຈະເບິ່ງພຶດຕິກຳນັ້ນຢ່າງເພິ່ງພໍໃຈ” (ຄັດຈາກບົດ “ມະນຸດພຽງແຕ່ສາມາດໄດ້ຮັບຄວາມລອດພົ້ນທ່າມກາງການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ” ໃນໜັງສືພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ). ພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເປີດເຜີຍສະພາວະທີ່ຂ້ອຍເປັນຢູ່ຢ່າງຊັດເຈນ. ທໍາອິດເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ເຊື່ອ, ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າສັນຍາກັບມະນຸດ ແລະ ຂ້ອຍຄິດວ່າຕາບໃດທີ່ພວກເຮົາເຮັດວຽກໜັກ ແລະ ເສຍສະລະເພື່ອພຣະເຈົ້າ ແລະ ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ, ພວກເຮົາສາມາດຖືກຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນໄດ້ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ສະນັ້ນຂ້ອຍໄດ້ໂຍນຕົວຂ້ອຍເອງເຂົ້າໃສ່ໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍຢ່າງສຸດຫົວໃຈ, ໂດຍຜ່ານສະຖານະການທີ່ບໍ່ດີໃດໆທີ່ເຂົ້າມາສູ່ເສັ້ນທາງຂອງຂ້ອຍ. ເມື່ອອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຄົນອື່ນປະສົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຕ່າງໆ, ຂ້ອຍຕ້ອງຟ້າວສະໜັບສະໜູນ ແລະ ຊ່ວຍພວກເຂົາ. ຂ້ອຍຍັງສືບຕໍ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍເມື່ອຂ້ອຍຜະເຊີນໜ້າກັບອັນຕະລາຍທີ່ແທ້ຈິງຂອງການຖືກຈັບ. ຂ້ອຍຄິດວ່າການເສຍສະຫຼະປະເພດນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ ແລະ ພອນຈາກພຣະເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ຂ້ອຍຈະມີບ່ອນຢູ່ໃນອານາຈັກສະຫວັນ. ເມື່ອຂ້ອຍເຈັບປ່ວຍ ແລະ ຂ້ອຍກໍາລັງຜະເຊີນກັບຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການເປັນອໍາມະພາດບາງສ່ວນ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປົກປ້ອງ ຫຼື ອວຍພອນຂ້ອຍ ແລະ ຂ້ອຍຈະສູນເສຍໂອກາດຂອງຂ້ອຍໃນອະນາຄົດ ແລະ ຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ດີ. ຂ້ອຍແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍຄຳຮ້ອງທຸກ, ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈຜິດ ແລະ ຂັດແຍ້ງກັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຕ້ອງການສະສາງບັນຊີຕ່າງໆ, ຄິດໄລ່ທຸກຢ່າງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດ. ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທັງໝົດທີ່ຂ້ອຍໄດ້ທຸ້ມເທໃສ່, ຂ້ອຍໄດ້ໃຫ້ເຫດຜົນກັບພຣະເຈົ້າ, ໂຕ້ຖຽງກັບພຣະອົງ, ຮ້ອງໄຫ້ອອກມາຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງ. ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໝາຍເຖິງຢ່າງຊັດເຈນເມື່ອພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ: “ຄົນທີ່ໃຫ້ໜ້ອຍດຽວ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍລໍຖ້າຮັບເອົາລາງວັນ” ແລະ “ຄົນທີ່ປະກອບສ່ວນພຽງໜ້ອຍດຽວ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍນອນຢູ່ກັບກຽດຕິຍົດຂອງພວກເຂົາ”? ໃນຕໍ່ໜ້າຂອງການເຈັບປ່ວຍໜັກ, ແຮງຈູງໃຈທີ່ເຊື່ອງຊ້ອນຂອງຂ້ອຍທີ່ຈະໄດ້ຮັບພອນ ແລະ ທັດສະນະການແລກປ່ຽນທີ່ນອນຢູ່ຫຼັງການເສຍສະຫຼະຂອງຂ້ອຍໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍທັງໝົດມາກ່ອນ. ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມຈິງ ແລະ ຂັບໄລ່ຄວາມເສື່ອມຊາມອອກໄປ, ແທນທີ່ຈະເປັນແນວນັ້ນ, ຂ້ອຍຕ້ອງການທີ່ຈະໃຊ້ການເສຍສະຫຼະແບບຜິວເຜີນເພື່ອແລກກັບພຣະຄຸນ ແລະ ພອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອແລກກັບພອນຂອງອານາຈັກ. ຂ້ອຍກໍາລັງເຮັດຂໍ້ຕົກລົງກັບພຣະເຈົ້າ, ໃຊ້ພຣະອົງ ແລະ ໂກງພຣະອົງ. ຜູ້ສວຍໂອກາດຄືຂ້ອຍສາມາດເໝາະສົມກັບອານາຈັກສະຫວັນໄດ້ແນວໃດ? ຖ້າມັນບໍ່ແມ່ນສໍາລັບເສັ້ນເລືອດອຸດຕັນນັ້ນ, ຂ້ອຍຈະຖືກຫຼອກລວງຢ່າງສົມບູນໂດຍຄວາມພະຍາຍາມອັນຜິວເຜີນທັງໝົດຂອງຂ້ອຍ ແລະ ຂ້ອຍຈະບໍ່ເຄີຍຮັບຮູ້ແຮງຈູງໃຈທີ່ເປັນຕາລັງກຽດຕ່າງໆຂອງຂ້ອຍເພື່ອຈະໄລ່ນໍາພອນຕ່າງໆ ຫຼື ການເຈືອປົນໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍຈະສືບຕໍ່ການຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍ, ໂດຍບໍ່ຮູ້ວ່າຂ້ອຍກໍາລັງເຮັດຫຍັງຢູ່.

ຂ້ອຍສືບຕໍ່ກ່ຽວກັບການທົບທວນຕໍ່ກັບຕົວເອງຫຼັງຈາກນັ້ນ ແລະ ກ່ຽວກັບເຫດໃດຂ້ອຍຈິ່ງພະຍາຍາມທີ່ຈະເຮັດຂໍ້ຕົກລົງກັບພຣະເຈົ້າຢູ່ຕະຫຼອດເວລາໃນໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍໄດ້ອ່ານສິ່ງນີ້ໃນພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນການສະແຫວງຫາຂອງຂ້ອຍ: “ມະນຸດທີ່ເສື່ອມຊາມທຸກຄົນມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອຕົນເອງ. ມະນຸດທຸກຄົນເຮັດເພື່ອຕົນເອງ ແລະ ເຫັນແກ່ຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ, ນີ້ແມ່ນການສະຫຼຸບທຳມະຊາດຂອງມະນຸດ. ຜູ້ຄົນເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າຍ້ອນເຫັນແກ່ຕົນເອງ; ພວກເຂົາປະຖິ້ມສິ່ງຕ່າງໆ, ເສຍສະຫຼະຕົນເອງເພື່ອພຣະອົງ ແລະ ຊື່ສັດຕໍ່ພຣະອົງ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງເຮັດສິ່ງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ຍ້ອນເຫັນແກ່ຕົນເອງ. ສະຫຼຸບແລ້ວ, ທີ່ເຮັດໄປທັງໝົດແມ່ນເພື່ອວັດຖຸປະສົງຂອງການໄດ້ຮັບພອນເພື່ອຕົນເອງ. ໃນສັງຄົມ, ທຸກສິ່ງທີ່ເຮັດແມ່ນເພື່ອຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ; ການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າແມ່ນເຮັດພຽງແຕ່ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບພອນ. ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ຮັບພອນຜູ້ຄົນເຖິງກັບປະຖິ້ມທຸກສິ່ງ ແລະ ສາມາດທົນຕໍ່ຄວາມທົນທຸກໄດ້ຫຼາຍ: ນີ້ແມ່ນຫຼັກຖານທີ່ຊັດເຈນທັງໝົດຂອງທຳມະຊາດອັນເສື່ອມຊາມຂອງມະນຸດ” (ຄັດຈາກບົດ “ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການປ່ຽນແປງພາຍນອກ ແລະ ການປ່ຽນແປງໃນອຸປະນິໄສ” ໃນໜັງສືການບັນທຶກບົດສົນທະນາຂອງພຣະຄຣິດກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ). ພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະແດງໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນຮາກເຫງົ້າຂອງທັດສະນະຄະຕິການແລກປ່ຽນຂອງຂ້ອຍໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍ. ການເວົ້າເຊັ່ນ “ມະນຸດທູກຄົນເຮັດເພື່ອຕົນເອງ ແລະ ເຫັນແກ່ຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ” ແລະ “ຢ່າຍົກນິ້ວມືໂດຍປາສະຈາກລາງວັນ” ແມ່ນແນວຄວາມຄິດຂອງຊາຕານທີ່ຢັ່ງຮາກຂອງພວກມັນລົງເລິກຢູ່ໃນຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນກົດການຢູ່ລອດສໍາລັບຂ້ອຍ. ໃນທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດ, ຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວຂອງຂ້ອຍແມ່ນທີໜຶ່ງ ແລະ ມາກ່ອນອື່ນໝົດ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າຂ້ອຍຄວນໄດ້ຮັບລາງວັນສຳລັບສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ປະກອບສ່ວນ. ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນວຽກຂອງຂ້ອຍເພື່ອພຣະເຈົ້າ, ຂ້ອຍພຽງແຕ່ພະຍາຍາມເຮັດຂໍ້ຕົກລົງກັບພຣະອົງ ແລະ ຂ້ອຍຄິດວ່າການໄດ້ຮັບພອນໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍແມ່ນທໍາມະຊາດຢ່າງສົມບູນແບບ. ເມື່ອຂ້ອຍມີເສັ້ນເລືອດອຸດຕັນຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ເຮັດວຽກໜັກຫຼາຍ ແລະ ເສຍສະລະຫຼາຍຢ່າງ ແລະ ຂ້ອຍຮູ້ວ່າຂ້ອຍສາມາດຕາຍໄດ້ໃນທຸກເວລາ ແລະ ຂ້ອຍສູນເສຍຄວາມຫວັງທັງໝົດຂອງການຖືກຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນ, ຂອງການມີຜົນໄດ້ຮັບ ແລະ ຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ດີ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງຢືນຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກັບພຣະເຈົ້າທັນທີ ແລະ ກ່າວໂທດພຣະອົງ. ຂ້ອຍກໍາລັງຄິດໄລ່ທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດ, ໂຕ້ຖຽງກັບພຣະເຈົ້າ, ຕໍ່ຕ້ານກັບພຣະອົງ. ຂ້ອຍດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໂດຍສານພິດຂອງຊາຕານ, ໂດຍປາສະຈາກລັກສະນະຂອງມະນຸດບໍ່ວ່າປະເພດໃດເລີຍ. ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບໃຈ, ຂ້ອຍຈະຖືກກຳຈັດ ແລະ ຖືກລົງໂທດບໍ່ໄວກໍ່ຊ້າ.

ມີອີກສອງສາມບົດຄວາມຈາກພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຂ້ອຍໄດ້ອ່ານຕໍ່ມາເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍມີຄວາມເຂົ້າໃຈທັດສະນະທີ່ຜິດພາດກ່ຽວກັບການສະແຫວງຫາຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍ. ພຣະເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດຊົງກ່າວວ່າ: “ເມື່ອມະນຸດວັດແທກຄົນອື່ນ, ແມ່ນອີງຕາມການປະກອບສ່ວນຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າວັດແທກມະນຸດ, ແມ່ນອີງຕາມທຳມະຊາດຂອງເຂົາ. ທ່າມກາງຄົນທີ່ສະແຫວງຫາຊີວິດ, ໂປໂລເປັນຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກທາດແທ້ຂອງຕົນເອງ. ລາວບໍ່ມີທາງຖ່ອມຕົນ ຫຼື ເຊື່ອຟັງ ຫຼື ລາວບໍ່ຮູ້ຈັກທາດແທ້ຂອງລາວເອງ ເຊິ່ງກົງກັນຂ້າມກັບພຣະເຈົ້າ. ແລ້ວດ້ວຍເຫດນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເປັນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຜ່ານປະສົບການຢ່າງລະອຽດ ແລະ ເປັນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ນໍາຄວາມຈິງເຂົ້າສູ່ການປະຕິບັດ. ເປໂຕແມ່ນແຕກຕ່າງ. ລາວຮູ້ຈັກຄວາມບໍ່ສົມບູນ ແລະ ຄວາມບົກຜ່ອງຂອງຕົນເອງ ແລະ ອຸປະນິໄສທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງຕົງເອງໃນຖານະທີ່ເປັນສິ່ງຖືກສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ລາວຈຶ່ງມີເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິບັດເພື່ອປ່ຽນແປງອຸປະນິໄສຂອງລາວ; ລາວບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ມີພຽງແຕ່ທິດສະດີ ແຕ່ບໍ່ມີຄວາມຈິງ. ຄົນທີ່ປ່ຽນແປງແມ່ນຄົນໃໝ່ທີ່ໄດ້ຖືກຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນ, ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ມີຄຸນສົມບັດໃນການສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ. ຄົນທີ່ບໍ່ປ່ຽນແປງແມ່ນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄົນທີ່ຫຼ້າສະໄໝໂດຍທຳມະຊາດ; ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນ ນັ້ນກໍຄື ຄົນທີ່ຖືກພຣະເຈົ້າກຽດຊັງ ແລະ ປະຕິເສດ. ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຈົດຈຳພວກເຂົາ ບໍ່ວ່າພາລະກິດຂອງພວກເຂົາຈະຍິ່ງໃຫຍ່ສໍ່າໃດກໍຕາມ. ເມື່ອເຈົ້າປຽບທຽບສິ່ງນີ້ກັບການສະແຫວງຫາຂອງເຈົ້າເອງ, ໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ບໍ່ວ່າເຈົ້າຈະເປັນຄົນປະເພດດຽວກັນກັບເປໂຕ ຫຼື ໂປໂລ ກໍຄວນຊັດເຈນໃນຕົວເອງ” (ຄັດຈາກບົດ “ຄວາມສຳເລັດ ຫຼື ຄວາມລົ້ມເຫຼວແມ່ນຂຶ້ນກັບເສັ້ນທາງມະນຸດຍ່າງ” ໃນໜັງສືພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ). “ຖ້າສິ່ງທີ່ເຈົ້າສະແຫວງຫາແມ່ນຄວາມຈິງ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້ານໍາເຂົ້າສູ່ການປະຕິບັດກໍແມ່ນຄວາມຈິງ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າບັນລຸກໍຄືການປ່ຽນແປງໃນອຸປະນິໄສຂອງເຈົ້າ, ແລ້ວເສັ້ນທາງທີ່ເຈົ້າຍ່າງກໍເປັນເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ. ຖ້າສິ່ງທີ່ເຈົ້າສະແຫວງຫາຄືຄວາມສຸກທາງເນື້ອໜັງ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຈົ້ານໍາເຂົ້າສູ່ການປະຕິບັດແມ່ນຄວາມຈິງຈາກແນວຄິດຂອງເຈົ້າເອງ ແລະ ຖ້າບໍ່ມີການປ່ຽນແປງໃນອຸປະນິໄສຂອງເຈົ້າ ແລະ ເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນເນື້ອໜັງເລີຍ ແລະ ເຈົ້າຍັງດຳລົງຊີວິດຢູ່ກັບຄວາມເລື່ອນລອຍ, ແລ້ວສິ່ງທີ່ເຈົ້າສະແຫວງຫາກໍຈະນໍາພາເຈົ້າໄປສູ່ນະຮົກຢ່າງແນ່ນອນ, ຍ້ອນວ່າເສັ້ນທາງທີ່ເຈົ້າຍ່າງນັ້ນເປັນເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມລົ້ມເຫຼວ. ບໍ່ວ່າເຈົ້າຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນ ຫຼື ຖືກລົບລ້າງ ແມ່ນຂຶ້ນຢູ່ກັບການສະແຫວງຫາຂອງເຈົ້າເອງ ເຊິ່ງໝາຍຄວາມວ່າ ຄວາມສຳເລັດ ຫຼື ຄວາມລົ້ມເຫຼວແມ່ນຂຶ້ນຢູ່ກັບເສັ້ນທາງທີ່ມະນຸດຍ່າງ” (ຄັດຈາກບົດ “ຄວາມສຳເລັດ ຫຼື ຄວາມລົ້ມເຫຼວແມ່ນຂຶ້ນກັບເສັ້ນທາງມະນຸດຍ່າງ” ໃນໜັງສືພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ). ເມື່ອຂ້ອຍຄິດຫຼາຍຂຶ້ນຕໍ່ກັບສິ່ງນີ້, ມັນເປັນການສ່ອງສະຫວ່າງແທ້ໆສຳລັບຂ້ອຍ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າວັດແທກບຸກຄົນໃດໜຶ່ງ, ມັນບໍ່ໄດ້ອີງໃສ່ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະກອບສ່ວນຢູ່ທາງພາຍນອກ, ແທນທີ່ຈະເປັນແນວນັ້ນ, ການວັດແທກນີ້ແມ່ນອີງໃສ່ທັດສະນະຄະຕິ, ມຸມມອງ ແລະ ຈຸດຢືນຂອງພວກເຂົາຕໍ່ໜ້າສິ່ງຕ່າງໆ ແລະ ພວກເຂົາສາມາດນໍາເອົາຄວາມຈິງໄປປະຕິບັດ ແລະ ອ່ອນນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ ຫຼື ບໍ່. ແຕ່ຂ້ອຍຄິດວ່າຕາບໃດທີ່ບາງຄົນເສຍສະລະ ແລະ ເຮັດວຽກໜັກ, ພຣະເຈົ້າຈະປິຕິຍິນດີໃນສິ່ງນີ້ ແລະ ອວຍພອນພວກເຂົາ, ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາຈະມີຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ດີ. ສິ່ງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຂັດກັບພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງຈະແຈ້ງບໍ? ໃນຍຸກແຫ່ງພຣະຄຸນ, ໂປໂລໄດ້ໄປເກືອບທົ່ວເອີຣົບເພື່ອແບ່ງປັນຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ລາວໄດ້ທົນທຸກທໍລະມານຫຼາຍ, ສໍາເລັດວຽກງານຫຼາຍຢ່າງ ແລະ ສ້າງຕັ້ງຄຣິດຕະຈັກຫຼາຍແຫ່ງ. ແຕ່ທຸກສິ່ງທີ່ລາວເຮັດບໍ່ໄດ້ເປັນການອ່ອນນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ຫຼື ເພື່ອເຮັດໜ້າທີ່ຂອງສິ່ງມີຊີວິດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນມາເລີຍ. ມັນແມ່ນເພື່ອທີ່ວ່າລາວຈະໄດ້ຮັບພອນ ແລະ ລາງວັນເປັນການສ່ວນຕົວ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນ, ຫຼັງຈາກການເດີນທາງໜັກຫຼາຍ ແລະ ເຮັດວຽກຢ່າງໜັກໜ່ວງ, ລາວເວົ້າວ່າ: “ເຮົາໄດ້ຕໍ່ສູ່ຢ່າງກ້າຫານ, ເຮົາໄດ້ສຳເລັດການແຂ່ງຂັນ, ເຮົາໄດ້ຕັ້ງໝັ້ນໃນຄວາມເຊື່ອ: ຈາກນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ມີການຈັດກຽມມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳໄວ້ໃຫ້ກັບເຮົາແລ້ວ” (2 ຕີໂມທຽວ 4:7-8). ໂປໂລຕ້ອງການເອົາມົງກຸດຈາກພຣະເຈົ້າຢ່າງເປີດເຜີຍ. ການເສຍສະລະຂອງລາວບໍ່ຈິງໃຈ ແລະ ພວກມັນບໍ່ໄດ້ມາຈາກການອ່ອນນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ໃນທີ່ສຸດ, ລາວບໍ່ພຽງແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນອານາຈັກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ລາວໄດ້ຖືກລົງໂທດ. ໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເບິ່ງສິ່ງຕ່າງໆຈາກຄວາມຈິງ ແລະ ພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຂ້ອຍກໍາລັງວັດແທກວຽກຂອງພຣະເຈົ້າອີງຕາມເຫດຜົນຂອງຊາຕານ ແລະ ກັບທັດສະນະຄະຕິຂອງການແລກປ່ຽນ. ສິ່ງນັ້ນແມ່ນເລື່ອງໄຮ້ສາລະທັງໝົດຂອງຂ້ອຍ. ພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ: “ຖ້າສິ່ງທີ່ເຈົ້າສະແຫວງຫາແມ່ນຄວາມຈິງ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້ານໍາເຂົ້າສູ່ການປະຕິບັດກໍແມ່ນຄວາມຈິງ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າບັນລຸກໍຄືການປ່ຽນແປງໃນອຸປະນິໄສຂອງເຈົ້າ, ແລ້ວເສັ້ນທາງທີ່ເຈົ້າຍ່າງກໍເປັນເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ” (ຄັດຈາກບົດ “ຄວາມສຳເລັດ ຫຼື ຄວາມລົ້ມເຫຼວແມ່ນຂຶ້ນກັບເສັ້ນທາງມະນຸດຍ່າງ” ໃນໜັງສືພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ). ຂ້ອຍຮູ້ວ່າຂ້ອຍຕ້ອງສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ແລະ ສຸມໃສ່ການຮູ້ຈັກຕົວເອງຜ່ານຂັ້ນຕອນຂອງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍ, ເພື່ອແກ້ໄຂທັດສະນະຕ່າງໆທີ່ຜິດຂອງຂ້ອຍ, ແຮງຈູງໃຈທີ່ຜິດຂອງຂ້ອຍ ແລະ ອຸປະນິໄສທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງຂ້ອຍ, ບັນລຸການເຊື່ອຟັງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍໂດຍຄຳນຶງເຖິງຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງຕື່ມອີກ. ສິ່ງນັ້ນເປັນວິທີດຽວທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນໂດຍພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອຂ້ອຍຮູ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດແລ້ວ, ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວຄໍາອະທິຖານວ່າ: “ບໍ່ວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນກັບສຸຂະພາບຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍພ້ອມທີ່ຈະອ່ອນນ້ອມ. ຖ້າຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດຢູ່ ແລະ ອອກຈາກໂຮງໝໍ, ຂ້ານ້ອຍຈະເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ານ້ອຍເພື່ອຕອບແທນຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈົນເຖິງລົມຫາຍໃຈສຸດທ້າຍຂອງຂ້ານ້ອຍ!”

ໃນມື້ທີ 12 ຂອງການຂ້ອຍຢູ່ໃນໂຮງໝໍ, ຂ້ອຍຖາມຖ້າຂ້ອຍສາມາດຖືກກວດເບິ່ງສໍາລັບການປ່ອຍອອກຈາກໂຮງໝໍທີ່ເປັນໄປໄດ້ ແລະ ຫຼັງຈາກການກວດ, ທ່ານໝໍເວົ້າວ່າ: “ເລືອດໄຫຼໄດ້ຢຸດເຊົາແລ້ວ, ແຕ່ລິ່ມເລືອດຍັງບໍ່ໄດ້ລະລາຍທັງໝົດ. ສິ່ງນີ້ແມ່ນເບິ່ງດີຫຼາຍສໍາລັບ 12 ມື້ເທົ່ານັ້ນຂອງການປິ່ນປົວ”. ຂ້ອຍຕື່ນເຕັ້ນທີ່ໄດ້ຍິນສິ່ງນີ້ ແລະ ຂ້ອຍຂອບໃຈພຣະເຈົ້າສໍາລັບການປົກປ້ອງຂ້ອຍ. ທ່ານໝໍໍຍັງບອກຂ້ອຍອີກວ່າເມື່ອຂ້ອຍອອກຈາກໂຮງໝໍ, ຂ້ອຍຈໍາເປັນຕ້ອງສຸມໃສ່ການຟື້ນຕົວຂອງຂ້ອຍ ແລະ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ຕົວເອງເສື່ອມສະພາບ ແລະ ເສັ້ນເລືອດໃນສະໝອງຂອງຂ້ອຍແມ່ນບອບບາງແທ້ໆ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຕ້ອງແນ່ໃຈວ່າບໍ່ລົ້ມ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ຜົນສະທ້ອນຕ່າງໆຂອງເສັ້ນເລືອດອຸດຕັນຄັ້ງທີສອງຈະເປັນອັນຕະລາຍຢ່າງແນ່ນອນ. ມື້ທີ່ຂ້ອຍກັບມາບ້ານ, ຂ້ອຍໄດ້ຮັບຂໍ້ຄວາມບອກວ່າເອື້ອຍ ຊັງ, ເອື້ອຍທີ່ຂ້ອຍເຮັດວຽກນໍາ, ໄດ້ອອກໄປສີ່ມື້ກ່ອນແລ້ວ ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ກັບໄປເຮືອນເຈົ້າພາບຂອງລາວເທື່ອ. ມັນເປັນໄປໄດ້ຫຼາຍວ່າລາວໄດ້ຖືກຈັບ. ການທີ່ໄດ້ຍິນສິ່ງນີ້ແມ່ນເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າເປັນຫ່ວງແທ້ໆ. ມັນໝາຍຄວາມວ່າສະຖານທີ່ເຕົ້າໂຮມຕ່າງໆທີ່ລາວເຄີຍໄປ ແລະ ເຮືອນທີ່ເຄື່ອງບູຊາຂອງຄຣິດຕະຈັກທີ່ໄດ້ເກັບຮັກສາໄວ້ແມ່ນຢູ່ໃນອັນຕະລາຍທັງໝົດ, ສະນັ້ນພວກເຂົາຕ້ອງໄດ້ຮັບການແຈ້ງເຕືອນເພື່ອໃຫ້ມີການລະມັດລະວັງທັນທີ. ແຕ່ນັ້ນລວມມີຫຼາຍບ່ອນ ແລະ ການທີ່ຫາກໍ່ອອກຈາກໂຮງໝໍ, ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຈັດການກັບສິ່ງທັງໝົດທາງຮ່າງກາຍທີ່ວຸ້ນວາຍທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງໄດ້. ເປັນຫຍັງສິ່ງນີ້ບໍ່ສາມາດເກີດຂຶ້ນກ່ອນໜ້ານີ້ ຫຼື ຫຼັງຈາກອັນນີ້? ເປັນຫຍັງມັນຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຫົວລ້ຽວຫົວຕໍ່ທີ່ສໍາຄັນແບບນີ້? ຖ້າຂ້ອຍມີເສັ້ນເລືອດອຸດຕັນອີກເທື່ອ, ມັນອາດຈະເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຢືນໄດ້ເລີຍ ແລະ ການອອກໄປແຈ້ງໃຫ້ຄົນທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນຮູ້ແມ່ນອັນຕະລາຍແທ້ໆ. ຖ້າຂ້ອຍຖືກຈັບ, ຂ້ອຍຈະສາມາດທົນຕໍ່ກັບການທໍລະມານທາງຮ່າງກາຍທີ່ໂຫດຮ້າຍຂອງຕຳຫຼວດໄດ້ບໍ? ມັນອາດຈະເປັນຈຸດຈົບຂອງຂ້ອຍ. ແຕ່ວ່າມີພຽງແຕ່ເອື້ອຍ ຊັງ ແລະ ຂ້ອຍເທົ່ານັ້ນທີ່ຮູ້ວ່າບັນດາອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງເຫຼົ່ານີ້ອາໄສຢູ່ໃສ, ສະນັ້ນຖ້າຂ້ອຍບໍ່ໄປບອກພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາກໍ່ຈະຖືກຈັບໃນທີ່ສຸດ ແລະ ຂອງຖວາຍຕ່າງໆຖືກເອົາໄປໂດຍຕໍາຫຼວດ, ມັນຈະເປັນການສູນເສຍທີ່ຮ້າຍແຮງ. ໃນທາງຂັດແຍ້ງກັນ, ຂ້ອຍຄິດເຖິງຄໍາອະທິຖານທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດກ່ອນອອກຈາກໂຮງໝໍ: “ຖ້າຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດເພື່ອອອກຈາກໂຮງໝໍ, ຂ້ານ້ອຍຈະອຸທິດຕົວເອງໃຫ້ກັບໜ້າທີ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະ ຕອບແທນຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈົນເຖິງລົມຫາຍໃຈສຸດທ້າຍຂອງຂ້ານ້ອຍ”. ດຽວນີ້ບາງສິ່ງບາງຢ່າງນັ້ນກຳລັງເກີດຂຶ້ນ, ຂ້ອຍຈະສາມາດລືມກ່ຽວກັບຄຳສັນຍາຂອງຂ້ອຍແບບນັ້ນໄດ້ແນວໃດ? ຂ້ອຍກົ້ມຂາບຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ອະທິຖານວ່າ: “ພຣະເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງກຳລັງສັງເກດເບິ່ງຂ້ານ້ອຍ, ເຫັນວ່າຂ້ານ້ອຍມີທັດສະນະຄະຕິອັນໃດ. ຂ້ານ້ອຍເຕັມໃຈທີ່ຈະສະໜັບສະໜູນວຽກງານຂອງເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຮັດຫນ້າທີ່ຂອງຂ້ານ້ອຍ”. ຂ້ອຍຍັງຄິດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າຖືກຕະປູຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ເຊິ່ງມັນເປັນການດົນບັນດານສໍາລັບຂ້ອຍແທ້ໆ. ອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ໄປທີ່ສະຖານທີ່ຂອງການຖືກຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນຂອງພຣະອົງໂດຍປາສະຈາກການຫຼຽວຄືນຫຼັງເລີຍ, ທັງໝົດເພື່ອກູ້ໄຖ່ມະນຸດຊາດ ແລະ ປະສົບກັບຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຄວາມອັບອາຍທີ່ບໍ່ສາມາດຈິນຕະນາການໄດ້. ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າສໍາລັບມະນຸດນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍ. ພຣະອົງໄດ້ສະລະຊີວິດຂອງພຣະອົງເພື່ອພວກເຮົາ, ສະນັ້ນເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ສາມາດປ່ອຍຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວຂອງຂ້ອຍ ແລະ ປົກປ້ອງວຽກງານຂອງເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອຕອບແທນຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າບໍ? ໃນຖານະເປັນສິ່ງມີຊີວິດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດພຽງແຕ່ເພີດເພີນກັບພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ຄິດເຖິງຫຍັງ ນອກຈາກພອນຂອງຂ້ອຍເອງ. ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍກໍ່ບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະຖືກເອີ້ນວ່າມະນຸດເລີຍ. ໄດ້ຮັບກຳລັງໃຈຈາກພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຂ້ອຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເຮັດການຈັດແຈງຕ່າງໆເພື່ອຮັບຜິດຊອບເລື່ອງຕ່າງໆ. ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກໍາລັງເດີນທາງໄປເຮືອນຂອງເຈົ້າພາບຜູ້ທີສອງ, ຂ້ອຍພົບວ່າເອື້ອຍ ຊັງ ບໍ່ໄດ້ຖືກຈັບຕົວແທ້. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກປຶ້ມປິຕິຫຼາຍຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ຂ້ອຍຍັງຮູ້ສຶກສະຫງົບໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ ເພາະວ່າຂ້ອຍສາມາດແກ້ໄຂແຮງຈູງໃຈຕ່າງໆ ແລະ ທັດສະນະຂອງຂ້ອຍ ແລະ ນໍາເອົາຄວາມຈິງໄປປະຕິບັດໄດ້.

ຫົກປີເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຜ່ານໄປໄວແທ້ໆ. ຂ້ອຍບໍ່ດີຂຶ້ນຢ່າງເຕັມທີ່, ມື ແລະ ຕີນຊ້າຍຂອງຂ້ອຍຍັງມີອາການມືນຊາຢູ່ບາງເທື່ອ, ແຕ່ຂ້ອຍຮູ້ວ່າສຸຂະພາບຂອງຂ້ອຍແມ່ນຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ການບໍ່ຟື້ນຕົວຢ່າງເຕັມທີ່ເປັນການປົກປ້ອງສໍາລັບຂ້ອຍ, ເປັນການເຕືອນບໍ່ໃຫ້ເຮັດຄວາມພະຍາຍາມຂອງຂ້ອຍກ່ຽວກັບການໄດ້ຮັບພອນຕ່າງໆ, ບໍ່ໃຫ້ໄປຢູ່ໃນທາງທີ່ຜິດຄືກັບໂປໂລ. ຂ້ອຍໄດ້ທົນທຸກທໍລະມານໂດຍຜ່ານສິ່ງທັງໝົດນີ້, ແຕ່ມັນຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈຄວາມເສື່ອມຊາມ ແລະ ການເຈືອປົນຂອງຂ້ອຍດີຂຶ້ນ ແລະ ແກ້ໄຂທັດສະນະຕ່າງໆທີ່ຜິດພາດຂອງຂ້ອຍກ່ຽວກັບການໄດ້ຮັບພອນ. ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈວ່າໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຄວນຈະສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ແລະ ອ່ອນນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງສິ່ງມີຊີວິດທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ດຽວນີ້ ຂ້ອຍມີເປົ້າໝາຍທີ່ຖືກຕ້ອງໃນການສະແຫວງຫາຂອງຂ້ອຍ ນັ້ນກໍ່ຄື ຄວາມເຈັບປ່ວຍນີ້ໄດ້ເປັນພອນທີ່ປອມຕົວມາ! ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບສິ່ງທັງໝົດນີ້ໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ສະດວກສະບາຍເລີຍ. ຂອບໃຈພຣະເຈົ້າສໍາລັບຄວາມລອດພົ້ນຂອງພຣະອົງ!

ໄພພິບັດຕ່າງໆເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ສຽງກະດິງສັນຍານເຕືອນແຫ່ງຍຸກສຸດທ້າຍໄດ້ດັງຂຶ້ນ ແລະຄໍາທໍານາຍກ່ຽວກັບການກັບມາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນຈີງ ທ່ານຢາກຕ້ອນຮັບການກັບຄືນມາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຄອບຄົວຂອງທ່ານ ແລະໄດ້ໂອກາດປົກປ້ອງຈາກພຣະເຈົ້າບໍ?

ເນື້ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ

ການເກັບກ່ຽວຜົນຈາກການລິຮານ ແລະ ຈັດການ

ໂດຍ ໂຢຊິ່ນ, ເກົາຫຼີໃຕ້ພຣະເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດຊົງກ່າວວ່າ: “ຜູ້ຄົນບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງອຸປະນິໄສຂອງພວກເຂົາເອງ; ພວກເຂົາຕ້ອງໄດ້ຜ່ານການພິພາກສາ...

ການປິ່ນປົວຄວາມອິດສາ

ໂດຍ ຊຸນຈິ໋ວ, ຈີນພຣະເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດຊົງກ່າວວ່າ, “ເນື້ອໜັງຂອງມະນຸດແມ່ນມາຈາກຊາຕານ, ມັນເຕັມໄປດ້ວຍນິໄສກະບົດ,...

ຖືກປົດປ່ອຍຈາກຊື່ສຽງ ແລະ ໂຊກລາບ

ໂດຍ ສຽວໝິນ, ຈີນກ່ອນກາຍເປັນຜູ້ທີ່ເຊື່ອ, ຂ້ອຍໄດ້ສະແຫວງຫາຊື່ສຽງ ແລະ ສະຖານະຢູ່ສະເໝີ ແລະ ຂ້ອຍຈະອິດສາ ແລະ ບໍ່ພໍໃຈກ່ຽວກັບມັນຖ້າມີຄົນເອົາຊະນະຂ້ອຍ....

ຄວາມລຳບາກໃນຄຸກ

ໂດຍ ສຽວຟານ, ຈີນມື້ໜຶ່ງ ຍ້ອນກັບໄປໃນເດືອນພຶດສະພາຂອງປີ 2004, ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການເຕົ້າໂຮມກັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງບາງຄົນ...

Leave a Reply