27. ການແກ້ໄຂແຮງຈູງໃຈຂອງຂ້ອຍໃນໜ້າທີ່ຂອງຕົນ

ໂດຍ ເຊ້ຍຢູ, ຈີນ

ຂ້ອຍຖືກເລືອກໃຫ້ເປັນຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກໃນເດືອນມິຖຸນາທີ່ຜ່ານມາ. ໃນເວລານັ້ນ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຕື່ນເຕັ້ນ ແລະ ຮູ້ສຶກວ່າອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຕ້ອງຄິດດີກັບຂ້ອຍ ແລະ ການທີ່ຫຼາຍໆຄົນລົງຄະແນນສຽງໃຫ້ຂ້ອຍ ໝາຍຄວາມວ່າຂ້ອຍເໜືອກວ່າຄົນອື່ນ. ຂ້ອຍບອກຕົວເອງວ່າຂ້ອຍຕ້ອງເຮັດວຽກໜັກແທ້ໆເພື່ອເຮັດໜ້າທີ່ນີ້ໃຫ້ດີ, ເພື່ອວ່າອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຈະເຫັນວ່າຂ້ອຍມີຄວາມສາມາດສ່ຳໃດ. ຂ້ອຍບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບວຽກງານຂອງຄຣິສຕະຈັກແທ້ໆເມື່ອຂ້ອຍແບ່ງປັນ, ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຕັ້ງໃຈຟັງແທ້ໆ ແລະ ຈື່ຈຳສິ່ງຕ່າງໆໃນຂະນະທີ່ເຮັດວຽກຄຽງຂ້າງເອື້ອຍຄົນໜຶ່ງທີ່ຂ້ອຍຈັບຄູ່ນຳ ຜູ້ເຊິ່ງມີຄວາມຄຸ້ນເຄີຍກັບໜ້າທີ່ຫຼາຍກວ່າ. ຂ້ອຍຄິດຕະຫຼອດວ່າ “ເນື່ອງຈາກວ່າຕອນນີ້ ຂ້ອຍເປັນຜູ້ນຳຄຣິສຕະຈັກ, ຂ້ອຍຕ້ອງເຮັດວຽກໃຫ້ດີ ແລະ ເຮັດບາງສິ່ງໃຫ້ສຳເລັດ, ເພື່ອດຳລົງຕຳແໜ່ງ. ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບຊື່ສຽງດ້ານລົບຂອງການເປັນຄົນທີ່ບໍ່ເຮັດວຽກຕົວຈິງ, ຜູ້ທີ່ໂລບມາກຢາກໄດ້ພອນແຫ່ງສະຖານະ. ແລ້ວຂ້ອຍຈະສາມາດສະແດງໜ້າໄດ້ແນວໃດ?” ຂ້ອຍຍັງໄຕ່ຕອງວ່າຈະເຮັດໜ້າທີ່ໃຫ້ດີແທ້ໆໄດ້ແນວໃດ. ຂ້ອຍກຳລັງຜະເຊີນໜ້າກັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດ, ບາງຄົນໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນມາຫຼາຍປີ ແລະ ເຂົ້າໃຈຫຼັກການແຫ່ງຄວາມຈິງຫຼາຍກວ່າຂ້ອຍ. ພວກເຂົາຈະຄິດແນວໃດກັບຂ້ອຍ ຖ້າຂ້ອຍພະຍາຍາມຊ່ວຍພວກເຂົາແກ້ໄຂບັນຫາຂອງພວກເຂົາ ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຄົ້ນພົບສາຍເຫດທີ່ແທ້ຈິງໄດ້ເລີຍ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດແບ່ງປັນເສັ້ນທາງປະຕິບັດໃນການສົນທະນາຂອງຂ້ອຍໄດ້? ພວກເຂົາຈະບໍ່ຄິດວ່າຂ້ອຍໄຮ້ຄວາມສາມາດໂດຍສິ້ນເຊີງ, ຂ້ອຍບໍ່ເໝາະສົມກັບໜ້າທີ່ການເປັນຜູ້ນຳບໍ? ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າການສົນທະນາຢູ່ໃນລະດັບທີ່ສູງກ່ວາພວກເຂົາແມ່ນມີຄວາມສໍາຄັນໃນຖານະເປັນຜູ້ນໍາ, ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຕ້ອງບໍ່ເສຍເວລາໃນການປະກອບຕົວເອງດ້ວຍຄວາມຈິງເພື່ອວ່າ ເມື່ອອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຜະເຊີນກັບບັນຫາ, ຂ້ອຍກໍ່ຈະພ້ອມທີ່ຈະຊ່ວຍແກ້ໄຂບັນຫາໃຫ້ພວກເຂົາ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍ່ຈະເຫັນວ່າ ຂ້ອຍມີຄວາມເປັນຈິງທີ່ແທ້ຈິງເລັກນ້ອຍ ແລະ ຂ້ອຍກໍ່ເຮັດໄດ້ດີໃນຖານະຜູ້ນຳ. ດັ່ງນັ້ນ ນອກຈາກຈະຫຍຸ້ງກັບວຽກງານຂອງຄຣິສຕະຈັກທຸກໆມື້ແລ້ວ, ຂ້ອຍຍັງຈະອ່ານພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າບາງຂໍ້ເມື່ອໃດກໍ່ຕາມທີ່ຂ້ອຍມີເວລາຫວ່າງ. ຕາຕະລາງເວລາຂອງຂ້ອຍເຕັມທຸກມື້ ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າເອື້ອຍນ້ອງຄົນອື່ນຈະເຕືອນຂ້ອຍເມື່ອພວກເຂົາກໍາລັງຈະເຂົ້ານອນວ່າ “ມັນເດິກແລ້ວ. ເຈົ້າຄວນໄປນອນໄດ້ແລ້ວ”, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮູ້ສຶກຢາກນອນເລີຍ ແລະ ຂ້ອຍມັກຈະເຮັດວຽກຈົນເດິກໃນຕອນກາງຄືນ. ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍໄດ້ພະຍາຍາມຫຼາຍໃນການກະກຽມເພື່ອພວກເຂົາ, ຂ້ອຍກໍ່ຍັງບໍ່ຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈໃນການຊຸມນຸມກັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ.

ແລງມື້ໜຶ່ງ, ເອື້ອຍນ້ອງທີ່ຂ້ອຍເຮັດວຽກນຳບອກຂ້ອຍວ່າ ມື້ຕໍ່ໄປພວກເຮົາຕ້ອງຈັດການຊຸມນຸມສຳລັບທີມຂ່າວປະເສີດ. ນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕື່ນເຕັ້ນຢ່າງບໍ່ໜ້າເຊື່ອ. ຂ້ອຍຄິດ “ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງໃນທີມນັ້ນໄດ້ເປັນຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າໄດ້ໄລຍະໜຶ່ງແລ້ວ ແລະ ຂ້ອຍກໍ່ໃໝ່ກັບໜ້າທີ່ການເປັນຜູ້ນຳ. ຂ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈແທ້ໆວ່າພວກເຂົາປະສົບກັບບັນຫາ ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກປະເພດໃດໃນວຽກງານຂ່າວປະເສີດຂອງພວກເຂົາ. ຖ້າພວກເຂົາເວົ້າເຖິງບັນຫາທີ່ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້, ພວກເຂົາຈະບໍ່ຄິດວ່າຂ້ອຍບໍ່ເກັ່ງໃນໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍບໍ? ນັ້ນຈະບໍ່ທຳລາຍພາບລັກການເປັນຜູ້ນຳຂອງຂ້ອຍບໍ? ບໍ່, ການກະກຽມບາງຢ່າງໃນນາທີສຸດທ້າຍກໍ່ດີກວ່າບໍ່ກະກຽມຫຍັງເລີຍ ແລະ ຂ້ອຍຄວນໃຊ້ເວລານີ້ໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດສູງສຸດເພື່ອໃຫ້ຕົວເອງໄດ້ຮັບຄວາມຈິງບາງຢ່າງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ”. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ເນື່ອງຈາກວ່າຂ້ອຍບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈທຸກຢ່າງໄດ້ໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໆເຊັ່ນນີ້, ຂ້ອຍຈຶ່ງຮູ້ສຶກບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ຂ້ອຍຫຼຽວໄປມາເບິ່ງອັນນີ້ ແລະ ອັນນັ້ນຢູ່ໃນຄອມພິວເຕີຂອງຂ້ອຍ, ເບິ່ງສິ່ງນີ້ສຳລັບໄລຍະໜຶ່ງ, ຈາກນັ້ນກໍ່ເບິ່ງອີກສິ່ງໜຶ່ງຄາວໜຶ່ງ. ຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍມ້ວນກັນເປັນມັດ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈຫຍັງເລີຍ, ບໍ່ມີຫຍັງໃຫ້ອ່ານ ນອກຈາກໄປນອນ. ໃນທີ່ຊຸມນຸມໃນມື້ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍເບິ່ງເອື້ອຍນ້ອງທີ່ຂ້ອຍເຮັດວຽກນຳສົນທະນາເຖິງຄວາມຈິງກັບພວກເຂົາທຸກຄົນ, ຊ່ວຍພວກເຂົາແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ພວກເຂົາຜະເຊີນໂດຍການແບ່ງປັນຂ່າວປະເສີດ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍພຽງແຕ່ນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນໂດຍບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເວົ້າຫຍັງ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກອຶດອັດແທ້ໆ. ຂ້ອຍຄິດວ່າ, “ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ເວົ້າຫຍັງເລີຍ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ຄິດວ່າຂ້ອຍເປັນພຽງໄມ້ປະດັບໃນຖານະຜູ້ນຳບໍ? ຂ້ອຍຄວນເວົ້າອອກມາ. ເອື້ອຍນ້ອງເຫຼົ່ານີ້ບາງຄົນຮູ້ຈັກຂ້ອຍແລ້ວ ແລະ ຕອນນີ້ ຂ້ອຍເປັນຜູ້ນຳ, ຂ້ອຍຄວນສາມາດແບ່ງປັນການສົນທະນາທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າບໍ? ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະຄິດແນວໃດກັບຂ້ອຍ? ພວກເຂົາຈະບໍ່ເວົ້າວ່າຂ້ອຍເປັນຄົນບໍ່ດີບໍ?” ຂ້ອຍໃຊ້ສະໝອງຂອງຕົນເພື່ອຄິດຫາປະສົບການບາງຢ່າງທີ່ຂ້ອຍມີທີ່ຂ້ອຍສາມາດແບ່ງປັນໄດ້, ແຕ່ຍິ່ງຂ້ອຍມີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຫຼາຍເທົ່າໃດ, ຂ້ອຍຍິ່ງມີຄວາມວຸ້ນວາຍໃຈຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ. ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເວົ້າຫຍັງ. ດັ່ງນັ້ນ ທຸກຄົນຈະບໍ່ເຫັນວ່າຂ້ອຍບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຈະສົນທະນາ, ຂ້ອຍໄດ້ຕັ້ງໃຈຟັງການສົນທະນາຂອງຄູ່ຮ່ວມງານຂອງຂ້ອຍ ແລະ ທັນທີທີ່ລາວສົນທະນາແລ້ວ, ຂ້ອຍກໍ່ໂດດເຂົ້າໄປສະຫຼຸບໂດຍພື້ນຖານກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ລາວເວົ້າ. ວິທີນັ້ນ ມັນຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການສົນທະນາ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂ້ອຍດີກວ່າຂອງລາວ ແລະ ທຸກຄົນຈະເຫັນວ່າ ຂ້ອຍເຮັດໄດ້ດີ, ຂ້ອຍເໝາະສົມກັບຕຳແໜ່ງຜູ້ນຳ. ຂ້ອຍຮູ້ເປັນຢ່າງດີວ່າ ທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍກຳລັງເວົ້າແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄູ່ຮ່ວມງານຂອງຂ້ອຍທີ່ຂ້ອຍນໍາເອົາມາໃຊ້ສ່ວນຕົວ. ຂ້ອຍຮູ້ວ່າມັນເປັນວິທີກະທຳທີ່ໜ້າກຽດຊັງແທ້ໆ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຫວ່າງເປົ່າໃນໃຈຂອງຕົນແທ້ໆຫຼັງຈາກການຊຸມນຸມ; ຂ້ອຍຍັງຮູ້ອີກວ່າທຸກຄົນ, ທຸກເຫດການ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຜະເຊີນທຸກໆມື້ໄດ້ຖືກພຣະເຈົ້າຈັດຕຽມໄວ້, ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຈະປະເຊີນກັບສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແນວໃດ. ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ຫຍັງເລີຍ. ຄວາມຄິດນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກບໍ່ດີຫຼາຍ ແລະ ຂ້ອຍຍັງຮູ້ສຶກເສຍໃຈເລັກນ້ອຍທີ່ຮັບໜ້າທີ່ນັ້ນ. ສອງສາມມື້ຕໍ່ມາ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າມີນ້ຳໜັກທີ່ໜັກກົດເທິງຫົວຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກມືດມົນ ແລະ ຄືກັບວ່າຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຫາຍໃຈເລິກໆໄດ້. ການປະເຊີນບັນຫາໃນວຽກງານຂອງຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ບໍ່ຮູ້ຮອດວ່າຈະເລີ່ມຈາກໃສນັ້ນເຈັບປວດແທ້ໆສຳລັບຂ້ອຍ. ຂ້ອຍອະທິຖານຫາພຣະເຈົ້າ “ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂ້ອຍຢາກເຮັດໜ້າທີ່ນີ້ໃຫ້ດີ, ແຕ່ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຂ້ອຍບໍ່ພ້ອມເຮັດວຽກນີ້ຢູ່ສະເໝີ. ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າຈະຕ້ອງເຮັດຫຍັງ. ກາລຸນາຊີ້ນຳຂ້ອຍໃຫ້ຮູ້ຈັກຕົວເອງ ເພື່ອໃຫ້ຂ້ອຍສາມາດຫຼຸດພົ້ນຈາກສະພາວະນີ້ໄດ້”.

ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຂ້ອຍກໍ່ເປີດໃຈກັບເພື່ອຮ່ວມງານຂອງຂ້ອຍ ແລະ ບອກລາວກ່ຽວກັບສະພາວະຂອງຂ້ອຍ. ລາວເອົາບົດຄວາມໜຶ່ງຈາກພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຂ້ອຍອ່ານ, ເອົາມາຈາກ “ເພື່ອແກ້ໄຂອຸປະນິໄສທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງຄົນໆໜຶ່ງ, ຄົນນັ້ນຕ້ອງມີເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິບັດໂດຍສະເພາະ”. ມັນເວົ້າວ່າ: “ມະນຸດທີ່ເສື່ອມຊາມທຸກຄົນທົນທຸກຈາກບັນຫາທົ່ວໄປ: ເມື່ອພວກເຂົາບໍ່ມີສະຖານະ, ເມື່ອພວກເຂົາເປັນອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງທຳມະດາ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ທະນົງຕົວເມື່ອກຳລັງມີປະຕິສຳພັນ ຫຼື ກຳລັງເວົ້າກັບຄົນໃດໜຶ່ງ ຫຼື ພວກເຂົາບໍ່ນໍາໃຊ້ຮູບແບບ ຫຼື ນໍ້າສຽງໃດໜຶ່ງໃນການເວົ້າຂອງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາເປັນພຽງຄົນປົກກະຕິ ແລະ ທຳມະດາ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການຫຸ້ມຫໍ່ຕົນເອງ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ສຶກກົດດັນທາງດ້ານຈິດຕະວິທະຍາໃດໆ ແລະ ສາມາດໂອ້ລົມກັນຢ່າງເປີດເຜີຍ ແລະ ຈາກຫົວໃຈ. ພວກເຂົາສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ ແລະ ມີປະຕິສຳພັນນໍາງ່າຍ; ຄົນອື່ນຮູ້ສຶກວ່າພວກເຂົາເປັນຄົນດີຫຼາຍ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ທັນທີທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບສະຖານະ, ພວກເຂົາກໍກາຍມາເປັນຄົນສູງສົ່ງ ແລະ ຍິ່ງໃຫຍ່, ຄືກັບວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຂົ້າເຖິງພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າພວກເຂົາສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ພວກເຂົາ ແລະ ຄົນປົກກະຕິແມ່ນຖືກຕັດມາຈາກຜ້າແພທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ພວກເຂົາດູຖູກຄົນປົກກະຕິ ແລະ ຢຸດໂອ້ລົມຢ່າງເປີດເຜີຍກັບຄົນອື່ນ. ເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ໂອ້ລົມຢ່າງເປີດເຜີຍອີກຕໍ່ໄປ? ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າ ຕອນນີ້ ພວກເຂົາມີສະຖານະ ແລະ ເປັນຜູ້ນໍາ. ພວກເຂົາຄິດວ່າຜູ້ນໍາຕ້ອງມີພາບລັກໂດຍສະເພາະ, ຂ້ອນຂ້າງສູງສົ່ງກວ່າຄົນທໍາມະດາ ແລະ ມີວຸດທິພາວະສູງກວ່າ ແລະ ສາມາດຮັບເອົາຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼາຍກວ່າ; ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າ ເມື່ອທຽບໃສ່ຄົນທໍາມະດາ, ຜູ້ນໍາຕ້ອງມີຄວາມອົດທົນຫຼາຍກວ່າ, ສາມາດທົນທຸກ ແລະ ເສຍສະຫຼະໄດ້ຫຼາຍກວ່າ ແລະ ສາມາດອົດທົນຕໍ່ການລໍ້ລວງໃດໜຶ່ງ. ພວກເຂົາເຖິງກັບຄິດວ່າຜູ້ນໍາບໍ່ສາມາດຮ້ອງໄຫ້, ບໍ່ວ່າສະມາຊິກເທົ່າໃດຄົນໃນຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາອາດຕາຍ ຫຼື ບໍ່ກໍຕາມ ແລະ ຖ້າພວກເຂົາຈະຮ້ອງໄຫ້ ພວກເຂົາກໍຕ້ອງຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງລັບໆ ເພື່ອວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເຫັນຄວາມລົ້ມເຫຼວ, ຂໍ້ບົກຜ່ອງ ຫຼື ຄວາມອ່ອນແອໃນພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເຖິງກັບຮູ້ສຶກວ່າ ຜູ້ນໍາບໍ່ສາມາດປ່ອຍໃຫ້ຜູ້ໃດຮູ້ວ່າພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຄົນຄິດລົບແລ້ວ ຫຼື ບໍ່; ກົງກັນຂ້າມ, ພວກເຂົາຕ້ອງເຊື່ອງທຸກສິ່ງດັ່ງກ່າວໄວ້. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່ານີ້ແມ່ນວິທີການທີ່ຄົນມີສະຖານະຄວນປະພຶດ” (ຄັດຈາກບົດ “ເພື່ອແກ້ໄຂອຸປະນິໄສທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງຄົນໆໜຶ່ງ, ຄົນນັ້ນຕ້ອງມີເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິບັດໂດຍສະເພາະ” ໃນໜັງສືການບັນທຶກບົດສົນທະນາຂອງພຣະຄຣິດກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ). ການອ່ານບົດຄວາມນີ້ເປັນການສັ່ນສະເທືອນອັນໃຫຍ່ຫຼວງສໍາລັບຂ້ອຍ, ພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເປີດເຜີຍສະພາວະທີ່ແທ້ຈິງຂອງຂ້ອຍ! ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈຶ່ງຢ້ານຫຼາຍທີ່ຈະຢູ່ໃນທຸກໆການຊຸມນຸມ? ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຈຶ່ງຮູ້ສຶກຄຽດຫຼາຍ? ມັນເປັນຍ້ອນຂ້ອຍກຳລັງພະຍາຍາມຍົກຍໍຕົວເອງຂຶ້ນ. ນັບຕັ້ງແຕ່ເປັນຜູ້ນຳມາ, ຂ້ອຍໄດ້ຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຂ້ອຍມີຕຳແໜ່ງ ແລະ ສະຖານະ, ສະນັ້ນ ຂ້ອຍແຕກຕ່າງຈາກເມື່ອກ່ອນ. ຕອນນີ້ ໃນຖານະຜູ້ນຳ, ຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍຕ້ອງຮັກສາພາບລັກຂອງຜູ້ນຳໄວ້, ຂ້ອຍຄວນຈະຢູ່ໃນຂັ້ນທີ່ສູງກວ່າຄົນອື່ນ ແລະ ມີຄວາມສາມາດຫຼາຍກວ່າພວກເຂົາ. ການສົນທະນາຂອງຂ້ານ້ອງຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ຂ້ອຍຕ້ອງເຫັນແກ່ນແທ້ຂອງບັນຫາດີຂຶ້ນ ແລະ ແກ້ໄຂບັນຫາໃດໆທີ່ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຜະເຊີນໃນການເຂົ້າສູ່ຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຂ້ອຍຕ້ອງເປັນຄົນທີ່ໂດດເດັ່ນຈາກຝູງຊົນໃນທີ່ຊຸມນຸມ ບໍ່ວ່າຂ້ອຍຈະຢູ່ກັບທີມໃດກໍ່ຕາມ, ນັ້ນແມ່ນທາງດຽວທີ່ຈະຄູ່ຄວນກັບຕຳແໜ່ງນີ້. ດັ່ງນັ້ນ, ຫຼັງຈາກຍອມຮັບການມອບໝາຍນັ້ນ, ຂ້ອຍກໍ່ເວົ້າ ແລະ ກະທຳເພື່ອເຫັນແກ່ຕຳແໜ່ງຂອງຕົນໃນທຸກສິ່ງ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຂ້ອຍຂາດແຄນໃນທຸກທຸກດ້ານ, ແຕ່ຂ້ອຍຕ້ອງການປອມຕົວ, ທຳທ່າວ່າເປັນຄົນສູງສົ່ງ ແລະ ຂ້ອຍເຖິງກັບມີສ່ວນຮ່ວມໃນພຶດຕິກຳທີ່ເຈົ້າເລ່, ພະຍາຍາມເອົາແສງສະຫວ່າງການສົນທະນາຂອງຄູ່ຮ່ວມງານຂອງຂ້ອຍໄປສ່ອງແສງຕົນເອງເພື່ອໃຫ້ຄົນອື່ນເຄົາລົບນັບຖືຂ້ອຍ. ມື້ນັ້ນ ແລະ ມື້ນີ້, ທັງໝົດທີ່ຂ້ອຍຄິດແມ່ນວິທີການຮັກສາສະຖານະຂອງຕົນ, ບໍ່ແມ່ນວິທີການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນໃຫ້ດີ, ວິທີການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບຂອງຕົນໃຫ້ສຳເລັດແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍເລີຍ. ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບວຽກແທ້, ວຽກທີ່ເໝາະສົມຈາກໄລຍະໄກ. ນັ້ນຈະເປັນການສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ແລະ ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ແນວໃດ? ນັ້ນແມ່ນການສະແຫວງຫາ ແລະ ການຖືກຄວບຄຸມໂດຍສະຖານະຢ່າງເຕັມທີ່, ມັນແມ່ນການກາຍເປັນທາດຂອງສະຖານະ. ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍໄດ້ຖືກເລືອກເປັນຜູ້ນຳ, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ມີວຸດທິພາວະທີ່ໜ້າເກງຂາມທັນທີ ຫຼື ຄວາມເປັນຈິງແຫ່ງຄວາມຈິງ, ແຕ່ຂ້ອຍຍັງເປັນຄົນເກົ່າຄົນເດີມ. ສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງກັນແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍ. ພຣະເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ຂ້ອຍໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນຫຼາຍຂຶ້ນຜ່ານໜ້າທີ່ການເປັນຜູ້ນຳຂອງຂ້ອຍ, ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາ ແລະ ເຮັດວຽກຕົວຈິງ. ມັນບໍ່ແມ່ນເພື່ອມອບສະຖານະໃຫ້ຂ້ອຍແຕ່ຢ່າງໃດເລີຍ. ແຕ່ຂ້ອຍຍົກຍໍຕົວເອງຂຶ້ນສູ່ສະຖານະຂອງຜູ້ນຳ, ເຖິງກັບຄິດຢ່າງຜິດໆເຖິງການເປັນຜູ້ນຳວ່າເປັນຄືກັບການເຮັດໜ້າທີ່ເປັນພະນັກງານລັດຖະກອນຢູ່ໃນໂລກ, ວ່າມັນໝາຍເຖິງການມີສະຖານະ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນມຸມມອງຂອງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອບໍ? ຊ່າງໄຮ້ເຫດຜົນແທ້!

ພາຍຫຼັງຮັບຮູ້ສິ່ງທັງໝົດນີ້, ຂ້ອຍອະທິຖານຫາພຣະເຈົ້າ: “ພຣະເຈົ້າ, ຂອບໃຈສຳລັບການສ່ອງສະຫວ່າງ ແລະ ການຊີ້ນຳຂອງພຣະອົງທີ່ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຂົ້າໃຈວ່າ ເຫດຜົນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງສະພາວະທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍແມ່ນຂ້ານ້ອຍກຳລັງສະແຫວງຫາສະຖານະ. ຂ້ານ້ອຍຢູ່ບົນເສັ້ນທາງທີ່ຜິດ. ພຣະເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະກັບໃຈ ແລະ ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງເພື່ອແກ້ໄຂສະພາວະນີ້ຂອງຂ້ານ້ອຍ. ກະລຸນາຊີ້ນຳຂ້ານ້ອຍ”. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ້ອຍກໍ່ອ່ານບົດຄວາມໜຶ່ງຈາກພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ ເຊິ່ງພຣະເຈົ້າອົງຊົງລິດທານຸພາບສູງສຸດກ່າວວ່າ, “ຜູ້ຄົນເອງຄືສິ່ງຂອງຈາກການເນລະມິດສ້າງ. ສິ່ງຂອງຈາກການເນລະມິດສ້າງຈະສາມາດບັນລຸອຳນາດອັນໄພສານໄດ້ບໍ? ພວກເຂົາສາມາດບັນລຸຄວາມສົມບູນແບບ ແລະ ຄວາມໄຮ້ມົນທິນໄດ້ບໍ? ພວກເຂົາສາມາດບັນລຸຄວາມຊ່ຽວຊານໃນທຸກສິ່ງ, ມາເຂົ້າໃຈທຸກສິ່ງ ແລະ ສຳເລັດທຸກສິ່ງບໍ? ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພາຍໃນມະນຸດແມ່ນມີຄວາມອ່ອນແອ. ທັນທີທີ່ພວກເຂົາຮຽນຮູ້ທັກສະ ຫຼື ວິຊາຊີບ, ຜູ້ຄົນກໍຈະຮູ້ສຶກວ່າພວກເຂົາມີຄວາມສາມາດ, ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ມີສະຖານະ, ມີຄຸນຄ່າ ແລະ ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານ. ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະຄິດວ່າພວກເຂົາ ‘ມີຄວາມສາມາດ’ ສໍ່າໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາທຸກຄົນກໍຕ້ອງການຫຸ້ມຫໍ່ຕົນເອງຂຶ້ນ, ແອບແຝງວ່າຕົນເອງເປັນບຸກຄົນສຳຄັນທີ່ສຸດ ແລະ ປາກົດວ່າສົມບູນ ແລະ ໄຮ້ມົນທິນ, ບໍ່ມີຂໍ້ບົກຜ່ອງແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ; ໃນສາຍຕາຂອງຄົນອື່ນ, ພວກເຂົາປາຖະໜາທີ່ຈະຖືກພິຈາລະນາໃຫ້ເປັນຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ມີລິດອຳນາດ, ມີຄວາມສາມາດຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະ ສາມາດເຮັດສຳເລັດທຸກສິ່ງ... ພວກເຂົາບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະເປັນຄົນປົກກະຕິ, ເປັນຄົນທຳມະດາ ຫຼື ຄົນທົ່ວໄປເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ຕ້ອງການເປັນສຸດຍອດມະນຸດ ຫຼື ຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດ ຫຼື ອຳນາດທີ່ພິເສດ. ນີ້ແມ່ນບັນຫາທີ່ໃຫຍ່ຫຼວງ! ເມື່ອເວົ້າກ່ຽວກັບຄວາມອ່ອນແອ, ຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ຄວາມບໍ່ຮູ້, ຄວາມໂງ່ຈ້າ ແລະ ການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈພາຍໃນຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ປົກກະຕິ, ພວກເຂົາຈະສະຫຼຸບມັນທັງໝົດ, ຫຸ້ມຫໍ່ມັນ ແລະ ບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຄົນອື່ນເຫັນມັນ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍຈະສືບຕໍ່ແອບແຝງຕົນເອງ... ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຂົາເອງເປັນຜູ້ໃດ ຫຼື ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກວິທີທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດຕາມຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ປົກກະຕິ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍປະພຶດຄືກັບມະນຸດທີ່ແທ້ຈິງແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ. ໃນການປະພຶດຕົນເອງ, ຖ້າຜູ້ຄົນເລືອກເສັ້ນທາງແບບນີ້ ໂດຍແທນທີ່ຈະເອົາຕີນຕິດດິດ ແຕ່ເອົາຫົວພວກເຂົາຄາຢູ່ໃນກ້ອນເມກ ແລະ ຕ້ອງການບິນຢູ່ສະເໝີ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈະປະສົບກັບບັນຫາຢ່າງແນ່ນອນ. ເສັ້ນທາງໃນຊີວິດທີ່ເຈົ້າເລືອກບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ເວົ້າກົງໄປກົງມາກໍຄື ຖ້າເຈົ້າເຮັດແບບນີ້ ແລ້ວບໍ່ວ່າເຈົ້າເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າແນວໃດກໍຕາມ, ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ ຫຼື ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດຮັບເອົາຄວາມຈິງໄດ້, ເພາະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈົ້າບໍ່ຖືກຕ້ອງ” (ຄັດຈາກບົດ “ຫ້າສະພາວະທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຢູ່ໃນເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຄົນໆໜຶ່ງ” ໃນໜັງສືການບັນທຶກບົດສົນທະນາຂອງພຣະຄຣິດກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ). ການອ່ານເລື່ອງນີ້ຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຂ້ອຍໄດ້ປະເຊີນໜ້າກັບພຣະເຈົ້າ, ຖືກພຣະອົງຕັດສິນ. ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ ໜ້າເສົ້າໃຈ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍເສຍໃຈຫຼາຍ, ໂດຍສະເພາະການອ່ານ “ຖ້າເຈົ້າເຮັດແບບນີ້ ແລ້ວບໍ່ວ່າເຈົ້າເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າແນວໃດກໍຕາມ, ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ ຫຼື ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດຮັບເອົາຄວາມຈິງໄດ້, ເພາະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈົ້າບໍ່ຖືກຕ້ອງ”. ຂ້ອຍຮັບຮູ້ວ່າແຮງຈູງໃຈຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ ແລະ ເສັ້ນທາງທີ່ພວກເຂົາເດີນໄປນັ້ນຢູ່ໃນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາແນວໃດ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກຳນົດໂດຍກົງວ່າພວກເຂົາສາມາດໄດ້ຮັບຄວາມຈິງ ຫຼື ບໍ່. ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງໃນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາ, ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ຄຳນຶງເຖິງພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ກັບສະໜັບສະໜູນສະຖານະຂອງພວກເຮົາເອງແທນ, ບໍ່ສຳຄັນວ່າພວກເຮົາເຮັດວຽກໜັກສ່ຳໃດ, ພວກເຮົາທົນທຸກ ແລະ ຈ່າຍລາຄາສ່ຳໃດ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ມີວັນໄດ້ຮັບການເຫັນດີເຫັນພ້ອມຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະຖືກປະຕິເສດ, ຖືກພຣະເຈົ້າປະນາມ. ພຣະເຈົ້ົາບໍລິສຸດ ແລະ ພຣະອົງສາມາດເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນສ່ວນເລິກຂອງຫົວໃຈ ແລະ ຈິດໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຫຼັງຈາກທີ່ຂ້ອຍກາຍເປັນຜູ້ນຳ, ຂ້ອຍຄິດເຖິງແຕ່ພາບລັກ ແລະ ສະຖານະຂອງຂ້ອຍໃນສາຍຕາຂອງຄົນອື່ນ. ຕ້ອງການປົກປ້ອງຕຳແໜ່ງຜູ້ນຳຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍປອມຕົວຢູ່ຕະຫຼອດ, ປົກປິດຄວາມຜິດ ແລະ ຄວາມບໍ່ພຽງພໍຂອງຂ້ອຍເພື່ອວ່າຄົນອື່ນຈະເຄົາລົບນັບຖື ແລະ ຊົມເຊີຍຂ້ອຍ. ການມອບໝາຍຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂ້ອຍ ນັ້ນຄື ຂ້ອຍກຳລັງສະແຫວງຫາສະຖານະ, ກຳລັງຍ່າງບົນເສັ້ນທາງຂອງການຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ. ຂ້ອຍຈະໄດ້ຮັບພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດດ້ວຍວິທີນັ້ນໄດ້ແນວໃດ? ຄວາມມືດທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຂະນະນັ້ນແມ່ນອຸປະນິໄສທີ່ຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມາເຖິງຂ້ອຍ. ຖ້າຂ້ອຍຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ, ຂ້ອຍກໍ່ຈະຖືກພຣະເຈົ້າດູໝິ່ນຢ່າງແນ່ນອນ. ຂ້ອຍຄິດເຖິງຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດທີ່ໄດ້ຖືກໄລ່ອອກຈາກເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາມີສະຖານະ ແລະ ຮູ້ສຶກຢູ່ສະເໝີວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນຄືຄົນອື່ນ; ພວກເຂົາກາຍເປັນຄົນໂລບໂລພາສຳລັບພອນແຫ່ງສະຖານະ, ຍົກຍໍຕົວເອງຂຶ້ນ ແລະ ອວດອ້າງ, ດິ້ນລົນເພື່ອຍາດຊິງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກພຣະອົງ. ພວກເຂົາເຮັດຊົ່ວ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ ແລະ ໃນທີ່ສຸດ ຈຸດຈົບຂອງພວກເຂົາແມ່ນຖືກເຕະອອກ, ຖືກກຳຈັດ. ເມື່ອຂ້ອຍຮັບຮູ້ສິ່ງທັງໝົດນີ້, ຂ້ອຍໄດ້ໄຕ່ຕອງເບິ່ງວ່າຂ້ອຍໄດ້ສົນທະນາແນວໃດ. ຂ້ອຍຄິດວ່າໜ້າທີ່ເປັນລຳດັບຊັ້ນ, ກຳນົດຕຳແໜ່ງໃຫ້ກັບຕົວເອງ ແລະ ຍົກຍໍຕົວເອງ. ຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍໄດ້ບັນລຸສະຖານະ ແລະ ຂ້ອຍຕ້ອງການອວດອ້າງໂດຍການແກ້ໄຂບັນຫາຂອງຄົນອື່ນ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະນັບຖືຂ້ອຍ. ຂ້ອຍໄຮ້ຢາງອາຍ! ຄວາມຄິດນີ້ເຮັດໃບໜ້າຂອງຂ້ອຍລຸກໄໝ້ດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ; ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າຂ້ອຍໜ້າລັງກຽດ ແລະ ການປົກປ້ອງສະຖານະຂອງຂ້ອຍໃນສາຍຕາຂອງຄົນອື່ນແບບນັ້ນເປັນການຍາດຊິງສະຖານະກັບພຣະເຈົ້າ. ມັນແມ່ນຫົນທາງຂອງພວກຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ. ຕອນນັ້ນເອງທີ່ຂ້ອຍຮັບຮູ້ວ່າ ຊ່າງເປັນສະພາວະອັນຕະລາຍແທ້ ແລະ ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ, ໃນທີ່ສຸດ ຂ້ອຍກໍ່ຄົງຈະຖືກລົງໂທດ ຄືກັບຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ.

ໃນການສະແຫວງຫາ ແລະ ການໄຕ່ຕອງຕໍ່ມາຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍອ່ານບົດຄວາມນີ້ຈາກພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ: “ເມື່ອເຈົ້າບໍ່ມີສະຖານະ, ເຈົ້າສາມາດໄຈ້ແຍກຕົນເອງຢູ່ເລື້ອຍໆ ແລະ ມາຮູ້ຈັກຕົນເອງ. ຄົນອື່ນສາມາດໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກສິ່ງນີ້. ເມື່ອເຈົ້າມີສະຖານະ, ເຈົ້າຍັງສາມາດໄຈ້ແຍກຕົນເອງຢູ່ເລື້ອຍໆ ແລະ ມາຮູ້ຈັກຕົນເອງ, ເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນເຫັນຄວາມເປັນຈິງຂອງຄວາມຈິງໃນຕົວເຈົ້າ ແລະ ຢັ່ງເຖິງຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ຄົນສາມາດໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກສິ່ງນີ້ເຊັ່ນກັນ, ບໍ່ແມ່ນບໍ? ຖ້າເຈົ້າປະຕິບັດແບບນັ້ນ, ແລ້ວບໍ່ວ່າເຈົ້າມີສະຖານະ ຫຼື ບໍ່, ຄົນອື່ນກໍຈະໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກມັນເຊັ່ນກັນ. ສະນັ້ນ ສະຖານະໝາຍເຖິງຫຍັງສຳລັບເຈົ້າ? ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ, ມັນແມ່ນສິ່ງທີ່ເພີ່ມເຕີມ ແລະ ເກີນ, ຄືກັບເສື້ອຜ້າຜືນໜຶ່ງ ຫຼື ໝວກໃບໜຶ່ງ; ຕາບໃດທີ່ເຈົ້າບໍ່ຖືວ່າມັນເປັນສິ່ງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ເກີນໄປ, ມັນກໍບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມເຈົ້າໄດ້. ຖ້າເຈົ້າຮັກສະຖານະ ແລະ ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບມັນເປັນພິເສດ, ເຮັດຄືກັບວ່າມັນເປັນເລື່ອງສຳຄັນຢູ່ສະເໝີ, ແລ້ວມັນກໍຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງມັນ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເຈົ້າຈະບໍ່ຕ້ອງການຮູ້ຈັກຕົນເອງອີກຕໍ່ໄປ ຫຼື ເຈົ້າຈະບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະເປີດໃຈ ແລະ ເປີດເຜີຍຕົນເອງ ຫຼື ປະວາງບົດບາດການເປັນຜູ້ນໍາຂອງເຈົ້າເພື່ອເວົ້າ ແລະ ປະຕິສຳພັນກັບຄົນອື່ນ ແລະ ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າ. ນີ້ແມ່ນບັນຫາແບບໃດ? ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາສະຖານະນີ້ສຳລັບຕົນເອງບໍ? ແລ້ວຫຼັງຈາກນັ້ນ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສືບຕໍ່ຄອບຄອງຕໍາແໜ່ງນັ້ນ ແລະ ບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະປະມັນໄປ ແລະ ເຖິງກັບຍາດຊິງກັບຄົນອື່ນເພື່ອປົກປ້ອງສະຖານະຂອງເຈົ້າບໍ? ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ພຽງແຕ່ທໍລະມານກັບຕົນເອງບໍ? ຖ້າເຈົ້າຈົບລົງດ້ວຍການທໍລະມານຕົນເອງຈົນຕາຍ, ເຈົ້າຈະໂທດຜູ້ໃດ? ເມື່ອເຈົ້າມີສະຖານະ, ຖ້າເຈົ້າສາມາດຫັກຫ້າມຈາກການເຮັດໃຫ້ມັນເປັນເຈົ້ານາຍຄົນອື່ນ, ກົງກັນຂ້າມ ເຈົ້າໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບວິທີການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າໃຫ້ດີ, ເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າສາມາດເຮັດໄດ້ ແລະ ປະຕິບັດໜ້າທີ່ທັງໝົດທີ່ເຈົ້າຄວນເຮັດ ແລະ ຖ້າເຈົ້າເຫັນວ່າຕົນເອງເປັນອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງທີ່ທຳມະດາ, ແລ້ວເຈົ້າຈະບໍ່ປະຖິ້ມແອກແຫ່ງສະຖານະບໍ?” (ຄັດຈາກບົດ “ເພື່ອແກ້ໄຂອຸປະນິໄສທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງຄົນໆໜຶ່ງ, ຄົນນັ້ນຕ້ອງມີເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິບັດໂດຍສະເພາະ” ໃນໜັງສືການບັນທຶກບົດສົນທະນາຂອງພຣະຄຣິດກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ). ພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍມີເສັ້ນທາງປະຕິບັດ ແລະ ການເຂົ້າໄປໃນ. ບໍ່ວ່າຂ້ອຍມີສະຖານະໃດໆ ຫຼື ບໍ່ກໍ່ຕາມ, ຂ້ອຍຕ້ອງເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຂ້ອຍເອງຢ່າງເໝາະສົມ, ສົນທະນາເຖິງສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈ ແລະ ເມື່ອຂ້ອຍຜະເຊີນບາງສິ່ງທີ່ຂ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ຂ້ອຍຄວນສົນທະນາກັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຢ່າງເປີດເຜີຍເພື່ອສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ ແລະ ແກ້ໄຂມັນຮ່ວມກັນ. ຂ້ອຍພຽງປະຕິບັດໜ້າທີ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນກັບຄົນອື່ນ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜທີ່ສູງສົ່ງກວ່າ ຫຼື ຕ່ຳຕ້ອຍກວ່າຄົນອື່ນໃດ. ຄວາມຈິງທີ່ວ່າຂ້ອຍເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ນຳນັ້ນ ແນ່ນອນມັນບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຂ້ອຍດີກວ່າພວກເຂົາ, ມີຄວາມສາມາດກວ່າພວກເຂົາ. ແຕ່ຂ້ອຍເຮັດໂຕຄືກັບຕົວຕະຫຼົກ, ຂາດຄວາມຮັບຮູ້ຕົນເອງຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຂ້ອຍຍັງມີຂໍ້ບົກຜ່ອງທຸກຮູບແບບເຊັ່ນກັນ ແລະ ຕ້ອງການຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ, ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນ ຂ້ອຍກໍ່ຍັງຄິດວ່າຂ້ອຍຕ້ອງດີກວ່າພວກເຂົາ. ຊ່າງອວດດີ ແລະ ໂງ່ຈ້າແທ້! ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າ ການຍົກຕົວເອງຂຶ້ນສູງຢ່າງໜ້າຂາຍໜ້າເປັນຕາຢາກຫົວແທ້. ຂ້ອຍຂອບໃຈພຣະເຈົ້າຈາກຫົວໃຈທີ່ໄດ້ເປີດໂປງຂ້ອຍຜ່ານສະຖານະການນີ້, ອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນວ່າຂ້ອຍກຳລັງຍ່າງບົນເສັ້ນທາງທີ່ຜິດ. ຂ້ອຍອະທິຖານຫາພຣະເຈົ້າ “ພຣະເຈົ້າ, ຂອບໃຈພຣະອົງທີ່ໄດ້ເປີດເຜີຍຂ້ອຍ ເພື່ອໃຫ້ຂ້ອຍສາມາດເຫັນວ່າຂ້ອຍໝົກໝຸ້ນຢູ່ກັບສະຖານະແນວໃດ ແລະ ຂ້ອຍຢູ່ເສັ້ນທາງຂອງການຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ. ຂ້ອຍປາຖະໜາທີ່ຈະກັບໃຈ, ປ່ອຍວາງຄວາມຄິດກ່ຽວກັບສະຖານະ, ປ່ຽນແປງທັດສະນະຂອງຂ້ອຍຕໍ່ໜ້າທີ່ຂອງຕົນເອງ ແລະ ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຫຼັກການແຫ່ງຄວາມຈິງ”.

ຄັ້ງໜຶ່ງ, ຂ້ອຍໄປທີ່ການຊຸມນຸມຂອງກຸ່ມ ເຊິ່ງອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງສາມຄົນໃນທີ່ນັ້ນໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາດົນກວ່າຂ້ອຍ ແລະ ພວກເຂົາສອງສາມຄົນໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ນຳມາແລ້ວ. ພວກເຂົາໄດ້ແບ່ງປັນການສົນທະນາກ່ຽວກັບຄວາມຈິງກັບຂ້ອຍ ແລະ ຊ່ວຍຂ້ອຍແກ້ໄຂບັນຫາໃນເມື່ອກ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຮູ້ສຶກວ່າຖືກຈຳກັດໃນທີ່ຊຸມນຸມ. ຂ້ອຍຢ້ານວ່າ ຖ້າການສົນທະນາຂອງຂ້ອຍບໍ່ດີຫຼາຍ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຊ່ວຍແກ້ໄຂບັນຫາຂອງພວກເຂົາໄດ້, ພວກເຂົາອາດຄິດວ່າຂ້ອຍຂາດຄວາມເປັນຈິງທີ່ແທ້ຈິງຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ເໝາະສົມກັບພາວະການເປັນຜູ້ນຳ. ຂ້ອຍບໍ່ກ້າທີ່ຈະຖາມພວກເຂົາວ່າພວກເຂົາຢູ່ໃນສະພາວະແບບໃດ, ຢ້ານວ່າພວກເຂົາຈະເວົ້າບາງສິ່ງທີ່ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຈັດການໄດ້. ໃນຈຸດນັ້ນ ຂ້ອຍຮັບຮູ້ວ່າ ຂ້ອຍກຳລັງພະຍາຍາມປົກປ້ອງໜ້າຕາ ແລະ ສະຖານະຂອງຕົວເອງອີກຄັ້ງ, ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງກ່າວຄຳອະທິຖານເພື່ອປະຖິ້ມຕົວເອງ. ແລ້ວພຣະທຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກພຣະເຈົ້າກໍ່ເຂົ້າມາໃນຄວາມຄິດ: “ເມື່ອເຈົ້າມີສະຖານະ, ຖ້າເຈົ້າສາມາດຫັກຫ້າມຈາກການເຮັດໃຫ້ມັນເປັນເຈົ້ານາຍຄົນອື່ນ, ກົງກັນຂ້າມ ເຈົ້າໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບວິທີການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າໃຫ້ດີ, ເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າສາມາດເຮັດໄດ້ ແລະ ປະຕິບັດໜ້າທີ່ທັງໝົດທີ່ເຈົ້າຄວນເຮັດ ແລະ ຖ້າເຈົ້າເຫັນວ່າຕົນເອງເປັນອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງທີ່ທຳມະດາ, ແລ້ວເຈົ້າຈະບໍ່ປະຖິ້ມແອກແຫ່ງສະຖານະບໍ?” (ຄັດຈາກບົດ “ເພື່ອແກ້ໄຂອຸປະນິໄສທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງຄົນໆໜຶ່ງ, ຄົນນັ້ນຕ້ອງມີເສັ້ນທາງແຫ່ງການປະຕິບັດໂດຍສະເພາະ” ໃນໜັງສືການບັນທຶກບົດສົນທະນາຂອງພຣະຄຣິດກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ). ຂ້ອຍຮູ້ວ່າຂ້ອຍຕ້ອງປັບການປະຕິບັດຂອງຂ້ອຍໃຫ້ເຂົ້າກັບຂໍ້ກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມຈິງຂອງຂ້ອຍຕື້ນ, ຂ້ອຍກໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະເພິ່ງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຈົນສຸດຄວາມສາມາດ. ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຈາກພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກດີຫຼາຍໃນການປົດປ່ອຍ ແລະ ບໍ່ສົນສິ່ງທີ່ຄົນອື່ນຈະຄິດກັບຂ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ. ຂ້ອຍຕັດສິນໃຈທີ່ຈະແບ່ງປັນການສົນທະນາຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຂ້ອຍມີ. ເມື່ອໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງເວົ້າ, ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງບໍ່ໄດ້ດູຖຸກຂ້ອຍແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍເລີຍ, ແຕ່ພວກເຂົາທຸກຄົນລ້ວນເວົ້າວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບບາງສິ່ງຈາກການສົນທະນານັ້ນ.

ໃນທີ່ຊຸມນຸມ, ຂ້ອຍອ່ານບົດຄວາມໜຶ່ງຈາກພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ປາກົດໃນ “ຫຼັກການທີ່ຄົນໆໜຶ່ງຄວນມີໃນການປະພຶດຕົນເອງ”. ພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ບໍ່ວ່າບຸກຄົນໜຶ່ງຈະປະຕິບັດໜ້າທີ່ຫຍັງກໍຕາມ, ການບັນລຸຜົນເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈ ແລະ ການຮັບເອົາການເຫັນດີຂອງພຣະອົງ ແລະ ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາໃຫ້ໄດ້ມາດຕະຖານແມ່ນຂຶ້ນຢູ່ກັບການກະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າເຈົ້າມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງເຈົ້າ, ຖ້າເຈົ້າເຮັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກະທຳ ແລະ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ບອກເຈົ້າວ່າຕ້ອງເຮັດຫຍັງ, ແລ້ວເຈົ້າກໍຈະບໍ່ຮູ້ເສັ້ນທາງຂອງເຈົ້າ, ທິດທາງຂອງເຈົ້າ ຫຼື ເປົ້າໝາຍຂອງເຈົ້າ. ໃນທີ່ສຸດຈະເກີດຜົນຫຍັງຕາມມາ? ກໍຈະເປັນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ສູນເປົ່າ, ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງເລີຍ. ສະນັ້ນ, ການເຮັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າໃຫ້ໄດ້ມາດຕະຖານ ແລະ ການທີ່ສາມາດຍຶດໝັ້ນເປັນພະຍານພາຍໃນເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ການໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແກ່ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງ ແລະ ການໄດ້ຮັບຄວາມເຫັນດີຈາກພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຂື້ນຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າທັງສິ້ນ! ຜູ້ຄົນພຽງແຕ່ສາມາດເຮັດສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສາມາດເຮັດເປັນການສ່ວນຕົວເທົ່ານັ້ນ, ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຄວນຈະເຮັດ ແລະ ຢູ່ພາຍໃນຄວາມສາມາດຢ່າງທຳມະຊາດຂອງພວກເຂົາ, ບໍ່ມີຫຍັງນອກເໜືອໄປກວ່ານັ້ນ. ສະນັ້ນ, ໃນທີ່ສຸດ ຜົນທີ່ຖືກເກັບກ່ຽວຈາກໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນຖືກກຳນົດໂດຍການຊີ້ນໍາຂອງພຣະເຈົ້າ; ພວກມັນຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍເສັ້ນທາງ, ເປົ້າໝາຍ, ທິດທາງ ແລະ ຫຼັກການທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້” (ຄັດຈາກບົດ “ຫຼັກການທີ່ຄົນໆໜຶ່ງຄວນມີໃນການປະພຶດຕົນເອງ” ໃນໜັງສືການບັນທຶກບົດສົນທະນາຂອງພຣະຄຣິດກ່ຽວກັບຍຸກສຸດທ້າຍ). ການອ່ານພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍສົດໃສຂຶ້ນ. ຂ້ອຍເຫັນວ່າພາລະກິດແຫ່ງຄົວເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າລ້ວນສຳເລັດໄປ ແລະ ຖືກສະໜັບສະໜູນໂດຍພຣະເຈົ້າແທ້ໆ ແລະ ໃນຖານະເປັນມະນຸດ, ພວກເຮົາພຽງເຮັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາເອງເທົ່າທີ່ພວກເຂົາສາມາດເຮັດໄດ້. ແຕ່ຖ້າປາສະຈາກພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ປາສະຈາກການສ່ອງສະຫວ່າງ ແລະ ການຊີ້ນຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ເຮັດສິ່ງໃດສຳເລັດໃນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາໄດ້ ບໍ່ວ່າພວກເຮົາຈະເຮັດວຽກໜັກສ່ຳໃດກໍ່ຕາມ. ໃນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຕ້ອງເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງ, ແບກຮັບພາລະໄວ້ໃນໃຈພວກເຮົາ, ສະແຫວງຫາ ແລະ ປະຕິບັດຄວາມຈິງໃນທຸກສິ່ງ ແລະ ເຮັດວຽກໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຫຼັກການຕ່າງໆ. ນັ້ນແມ່ນທາງດຽວທີ່ຈະໄດ້ຮັບພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດຈາກພຣະເຈົ້າ. ຕຳແໜ່ງເປັນຜູ້ນຳຂອງຂ້ອຍ ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ຂ້ອຍສົນທະນາເຖິງຄວມຈິງເພື່ອຊ່ວຍແກ້ໄຂຂໍ້ຫຍຸ້ງຍາກຂອງອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງໃນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ ແລະ ການເຂົ້າສູ່ຊີວິດຂອງພວກເຂົາ. ເຖິງແມ່ນວ່າມີບາງຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂບັນຫາໄດ້ທັນທີ, ແຕ່ຂ້ອຍກໍ່ສາມາດບັນທຶກບັນຫານັ້ນໄວ້ສະເໝີ ແລະ ຕໍ່ມາກໍ່ຊອກຫາວິທີແກ້ໄຂບັນຫາ. ເພາະສະນັ້ນ, ຂ້ອຍສາມາດຖາມພວກເຂົາໄດ້ຢ່າງເປັນທຳມະຊາດວ່າພວກເຂົາຢູ່ໃນສະພາວະໃດ ແລະ ພວກເຂົາມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກອັນໃດໃນໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາແບ່ງປັນການສົນທະນາວ່າພວກເຂົາເປັນແນວໃດ, ຂ້ອຍສະຫງົບຈິດໃຈຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ສະແຫວງຫາ ແລະ ໄຕ່ຕອງມັນຢ່າງຕັ້ງໃຈ. ວິທີນັ້ນ ຂ້ອຍສາມາດຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຂາດແຄນ ແລະ ຄວາມບົກຜ່ອງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໃຊ້ພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອແກ້ໄຂສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ເຂົ້າໄປໃນ. ຂ້ອຍຮູ້ວ່ານີ້ແມ່ນການຊີ້ນຳຂອງພຣະເຈົ້າທັງໝົດ. ຂ້ອຍຕື່ນເຕັ້ນ ແລະ ໄດ້ຊິມລົດຊາດວ່າການປ່ອຍວາງສະຖານະນັ້ນເປັນອິດສະຫຼະພຽງໃດ. ປະສົບການນັ້ນສະແດງໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນເປັນການສ່ວນຕົວວ່າ ໂດຍການແກ້ໄຂທັດສະນະຂອງຂ້ອຍໃນໜ້າທີ່ຂອງຕົນ, ຕັ້ງໃຈເຮັດວຽກຕາມການມອບໝາຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄຕ່ຕອງ ແລະ ສະແຫວງຫາວິທີເຮັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນໃຫ້ດີ ແລະ ວິທີບັນລຸຜົນຮັບທີ່ດີທີ່ສຸດ, ກ່ອນທີ່ຂ້ອຍຮູ້ຈັກມາ, ຂ້ອຍໄດ້ເປັນອິດສະຫຼະຈາກພັນທະນາການ ແລະ ຄວາມເຄັ່ງຕຶງຂອງສະຖານະ. ຂ້ອຍສາມາດເກັບກ່ຽວຄວາມເປັນຜູ້ນໍາ ແລະ ພອນຂອງພະເຈົ້າໄດ້!

ກ່ອນນີ້: 26. ວິທີການເບິ່ງໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າ

ຕໍ່ໄປ: 28. ຂ້ອຍບໍ່ຢ້ານຄວາມຮັບຜິດຊອບອີກຕໍ່ໄປ

ໄພພິບັດຕ່າງໆເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ສຽງກະດິງສັນຍານເຕືອນແຫ່ງຍຸກສຸດທ້າຍໄດ້ດັງຂຶ້ນ ແລະຄໍາທໍານາຍກ່ຽວກັບການກັບມາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນຈີງ ທ່ານຢາກຕ້ອນຮັບການກັບຄືນມາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຄອບຄົວຂອງທ່ານ ແລະໄດ້ໂອກາດປົກປ້ອງຈາກພຣະເຈົ້າບໍ?

ເນື້ອຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ

51. ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນເຖິງຄວາມຈິງຂອງການເປັນຄົນທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນພໍໃຈ

ໂດຍ ໜູລີ່, ຈີນຂ້ອຍເຄີຍໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຫຼວງຫຼາຍເພື່ອຮັກສາຄວາມສຳພັນສ່ວນຕົວໃນການທີ່ຂ້ອຍພົວພັນກັບໝູ່ເພື່ອນ, ຄອບຄົວ ແລະ ເພື່ອນບ້ານ....

Woe to Those Who Crucify God Once Again

During the last days, God has been incarnated in China to work, and has expressed millions of words, conquering and saving a group of people with His word and ushering in the new age of judgment beginning with the house of God.

ພາກສະເໜີໂດຍຫຍໍ້ ກ່ຽວກັບປະຫວັດຂອງການປາກົດຕົວ ແລະ ພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຍຸກສຸດທ້າຍໃນປະເທດຈີນ

ປະເທດຈີນແມ່ນດິນແດນທີ່ມັງກອນແດງຍິ່ງໃຫຍ່ອາໄສຢູ່ ແລະ ເປັນດິນແດນທີ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ປະນາມພຣະເຈົ້າຢ່າງຮ້າຍແຮງຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ປະເທດຈີນແມ່ນປ້ອມປະການຂອງພວກຜີສາດ ແລະ ເປັນຄຸກທີ່ຄວບຄຸມໂດຍມານຮ້າຍ ທີ່ບໍ່ສາມາດເຈາະເຂົ້າ ແລະ ແຊກຊຶມເຂົ້າໄດ້. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ລະບົບການປົກຄອງຂອງມັງກອນແດງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແມ່ນຢືນຍາມຢູ່ໃນທຸກລະດັບ ແລະ ໄດ້ກໍ່ຕັ້ງກອງກໍາລັງປ້ອງກັນໃນທຸກຄົວເຮືອນ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ບໍ່ມີບ່ອນໃດ ທີ່ຈະເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ດໍາເນີນພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຍາກລໍາບາກໄປກວ່າບ່ອນນີ້ອີກແລ້ວ. ໃນເວລາທີ່ພັກຄອມມູນິດຈີນຂຶ້ນຄອງອໍານາດໃນປີ 1949, ການເຊື່ອຖືໃນສາສະໜາໃນປະເທດຈີນແຜ່ນດິນໃຫຍ່ແມ່ນຖືກປາບປາມ ແລະ ຖືກຫ້າມຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ການຕັ້ງຄ່າ

  • ຂໍ້ຄວາມ
  • ຊຸດຮູບແບບ

ສີເຂັ້ມ

ຊຸດຮູບແບບ

ຟອນ

ຂະໜາດຟອນ

ໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງແຖວ

ໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງແຖວ

ຄວາມກວ້າງຂອງໜ້າ

ສາລະບານ

ຄົ້ນຫາ

  • ຄົ້ນຫາຂໍ້ຄວາມນີ້
  • ຄົ້ນຫາໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້