ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ບົດທີ 24 ແລະ 25

ຖ້າບໍ່ໄດ້ອ່ານຢ່າງໃກ້ຊິດ ມັນກໍເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະກວດພົບເຫັນສິ່ງໃດໜຶ່ງໃນພຣະວັດຈະນະຂອງສອງມື້ເຫຼົ່ານີ້; ທີ່ຈິງແລ້ວ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນຖືກກ່າວໃນມື້ດຽວ ແຕ່ພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ແບ່ງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ອອກເປັນສອງມື້. ເວົ້າໄດ້ວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງສອງມື້ເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເປັນອັນດຽວກັນ ແຕ່ເພື່ອເຮັດໃຫ້ມັນງ່າຍຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຄົນຍອມຮັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ແບ່ງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ອອກເປັນສອງມື້ ເພື່ອໃຫ້ໂອກາດແກ່ຜູ້ຄົນໄດ້ຫາຍໃຈ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວແມ່ນການພິຈາລະນາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ມະນຸດ. ໃນພາລະກິດທັງໝົດຂອງພຣະເຈົ້າ, ທຸກຄົນປະຕິບັດພາລະ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາໃນບ່ອນຂອງພວກເຂົາເອງ. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງຜູ້ຄົນທີ່ມີຈິດວິນຍານຂອງທູດສະຫວັນທີ່ໃຫ້ຄວາມຮ່ວມມື; ຜູ້ທີ່ມີຈິດວິນຍານຂອງຜີສາດຍັງຈະ “ຮ່ວມມື” ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຈິດວິນຍານຂອງຊາຕານ. ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນພົບເຫັນຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ມະນຸດ. ພຣະທໍາທີ່ວ່າ “ການຂ້ຽນຕີຂອງເຮົາໄດ້ມາເຖິງບັນດາຜູ້ຄົນ, ແຕ່ມັນກໍຍັງຄົງຫ່າງໄກຈາກຜູ້ຄົນທັງປວງ. ຊົ່ວຊີວິດຂອງທຸກຄົນແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມກຽດຊັງຕໍ່ເຮົາ” ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າໃຊ້ການຂ້ຽນຕີ ເພື່ອຂົ່ມຂູ່ທຸກຄົນ ໂດຍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບພຣະອົງ. ຍ້ອນຄວາມເສື່ອມຊາມຂອງຊາຕານ ແລະ ຄວາມອ່ອນແອຂອງທູດສະຫວັນ ພຣະເຈົ້າແມ່ນໄດ້ໃຊ້ພຣະທໍາເທົ່ານັ້ນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ພຣະດໍາລັດ ເພື່ອຂ້ຽນຕີຜູ້ຄົນ. ນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງການຊົງສ້າງຈົນຮອດປະຈຸບັນ ນີ້ແມ່ນຫຼັກການຂອງພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ກ່ຽວກັບທູດສະຫວັນ ແລະ ທຸກຄົນ. ຍ້ອນທູດສະຫວັນເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນມື້ໜຶ່ງພວກເຂົາຈະກາຍເປັນຜູ້ຄົນແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈະໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່ ແລະ ການປົກປ້ອງຈາກພຣະເຈົ້າ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ທຸກຄົນຍັງຈະຖືກຈັດຕາມປະເພດ, ຈິດວິນຍານທັງໝົດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຂອງຊາຕານຈະຖືກຂ້ຽນຕີ ແລະ ທຸກຄົນທີ່ບໍ່ມີຈິດວິນຍານຈະຖືກປົກຄອງໂດຍພຣະບຸດ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວແມ່ນແຜນການຂອງພຣະເຈົ້າ. ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າອີກຄັ້ງວ່າ “ການມາຂອງມື້ເຮົາເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງມະນຸດແທ້ບໍ? ເຮົາສາມາດທຳລາຍມະນຸດໃນເວລາທີ່ອານາຈັກຂອງເຮົາຖືກສ້າງຂຶ້ນແທ້ບໍ?” ເຖິງວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສອງຄໍາຖາມທີ່ງ່າຍ ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍແມ່ນການຈັດກຽມຂອງພຣະເຈົ້າ ສໍາລັບຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງມວນມະນຸດທັງປວງ. ເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າມາເຖິງແມ່ນເວລາທີ່ “ຜູ້ຄົນທົ່ວຈັກກະວານຈະຖືກຄຶງໃສ່ໄມ້ກາງແຂນປີ້ນຫົວລົງລຸ່ມ”. ນີ້ແມ່ນເປົ້າໝາຍໃນການທີ່ພຣະເຈົ້າປະກົດຕົວຕໍ່ໜ້າທຸກຄົນ ໂດຍນໍາໃຊ້ການຂ້ຽນຕີ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກການມີຕົວຕົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຍ້ອນເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າລົງມາແຜ່ນດິນໂລກໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ແລະ ໃນເວລາທີ່ປະເທດຕ່າງໆເທິງແຜ່ນດິນໂລກຢູ່ໃນຄວາມວຸ້ນວາຍທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາ ເຊິ່ງຍ້ອນເຫດນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ “ເມື່ອເຮົາລົງມາເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ມັນຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຄວາມມືດ ແລະ ມະນຸດແມ່ນ “ນອນຫຼັບສະນິດ”. ເພາະສະນັ້ນ ໃນປະຈຸບັນ ຈຶ່ງມີຄົນຈໍານວນຫຼາຍ ທີ່ບໍ່ສາມາດຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ໂດຍທີ່ເກືອບຈະບໍ່ມີໃຜເລີຍ. ຍ້ອນຕອນນີ້ແມ່ນຍຸກສຸດທ້າຍ ຈຶ່ງບໍ່ມີໃຜເຄີຍຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຜູ້ຄົນແມ່ນມີແຕ່ຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າແບບຜິວເຜີນເທົ່ານັ້ນ. ມັນເປັນຍ້ອນສິ່ງນີ້ ຜູ້ຄົນຈຶ່ງດໍາລົງຊີວິດໃນທ່າມກາງການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງເຈັບປວດ. ເມື່ອຜູ້ຄົນອອກຈາກການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດຍັງແມ່ນເວລາທີ່ພວກເຂົາເລີ່ມຖືກຂ້ຽນຕີ, ມັນແມ່ນເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າຈະປະກົດຕົວຕໍ່ໜ້າທຸກຄົນ ເພື່ອວ່າ ພວກເຂົາອາດຈະເຫັນພຣະອົງດ້ວຍຕົວເອງ. ຍ້ອນພຣະເຈົ້າທີ່ບັງເກີດເປັນມະນຸດ ຜູ້ຄົນຈຶ່ງຕົກສູ່ຄວາມຈິບຫາຍ ແລະ ບໍ່ສາມາດປົດປ່ອຍຕົວເອງໄດ້ ເຊິ່ງກໍຄືການລົງໂທດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ມັງກອນແດງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ພຣະດໍາລັດຂອງພຣະອົງ. ເມື່ອຄວາມອົບອຸ່ນຂອງລະດູໃບໄມ້ປົ່ງມາເຖິງ ແລະ ດອກໄມ້ບານ, ເມື່ອທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ກ້ອງສະຫວັນຖືກປົກຄຸມໄປດ້ວຍສີຂຽວ ແລະ ທຸກສິ່ງເທິງແຜ່ນດິນໂລກແມ່ນເຂົ້າທີ່ເຂົ້າທາງ, ທຸກຄົນ ແລະ ທຸກສິ່ງຈະເຂົ້າສູ່ການຂ້ຽນຕີຂອງພຣະເຈົ້າເທື່ອລະໜ້ອຍ ແລະ ໃນເວລານັ້ນ ພາລະກິດທັງໝົດຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກກໍຈະສິ້ນສຸດລົງ. ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດພາລະກິດ ຫຼື ອາໄສຢູ່ແຜ່ນດິນໂລກອີກຕໍ່ໄປ ເນື່ອງຈາກວ່າ ພາລະກິດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເຮັດໃຫ້ສໍາເລັດແລ້ວ. ຜູ້ຄົນບໍ່ສາມາດທີ່ຈະວາງເນື້ອໜັງຂອງພວກເຂົາໄວ້ທາງຂ້າງເປັນໄລຍະເວລາສັ້ນບໍ? ສິ່ງຫຍັງສາມາດຕັດຄວາມຮັກລະຫວ່າງມະນຸດ ແລະ ພຣະເຈົ້າ? ແມ່ນໃຜສາມາດແຍກຄວາມຮັກລະຫວ່າງມະນຸດ ແລະ ພຣະເຈົ້າ? ແມ່ນພໍ່ແມ່, ຜົວ, ເອື້ອຍນ້ອງ, ເມຍ ຫຼື ການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດທີ່ເຈັບປວດບໍ? ຄວາມຮູ້ສຶກກ່ຽວກັບສາມັນສໍານຶກບໍ ທີ່ສາມດາເຊັດຮູບພາບຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຢູ່ພາຍໃນມະນຸດ? ຄວາມເປັນໜີ້ບຸນຄຸນຂອງຜູ້ຄົນ ແລະ ການປະຕິບັດຕໍ່ກັນ ແລະ ກັນແມ່ນການກະທໍາຂອງພວກເຂົາເອງບໍ? ມະນຸດສາມາດແກ້ໄຂສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ? ແມ່ນໃຜສາມາດປົກປ້ອງຕົວເອງໄດ້ແນ່? ຜູ້ຄົນສາມາດສະໜອງໃຫ້ແກ່ຕົວເອງບໍ? ແມ່ນໃຜແມ່ນຜູ້ທີ່ເຂັ້ມແຂງໃນຊີວິດ? ແມ່ນໃຜສາມາດອອກຈາກເຮົາ ແລະ ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍຕົວພວກເຂົາເອງ? ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຂໍໃຫ້ທຸກຄົນປະຕິບັດພາລະກິດໃນການໄຕ່ຕອງຕົວເອງຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ? ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ “ມີໃຜທີ່ສາມາດຈັດແຈງຄວາມຍາກລໍາບາກດ້ວຍມືຂອງພວກເຂົາເອງໄດ້ແດ່?”

ໃນປະຈຸບັນ ແມ່ນມີຄໍ່າຄືນທີ່ມືດທົ່ວຈັກກະວານ ແລະ ຜູ້ຄົນແມ່ນບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ໂງ່ຈ້າ ແຕ່ເຂັມຊົ່ວໂມງແມ່ນເໜັງໄປໜ້າສະເໝີ, ເຂັມນາທີ ແລະ ເຂັມວິນາທີບໍ່ຢຸດ ແລະ ການປ່ຽນແປງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ, ດວງຕາເວັນ ແລະ ເດືອນກໍໄວຂຶ້ນ. ໃນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ຄົນເຊື່ອວ່າ ມື້ນັ້ນບໍ່ໄກອອກໄປຫຼາຍ ຄືກັບວ່າ ມື້ສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາແມ່ນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ຜູ້ຄົນກະກຽມທຸກສິ່ງໂດຍບໍ່ຢຸດຢັ່ງເພື່ອເວລາຕາຍຂອງຕົວເອງ ເພື່ອວ່າ ມັນຈະຮັບໃຊ້ຈຸດປະສົງນະຍາມຕາຍຂອງພວກເຂົາ; ຖ້າບໍ່ສະນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍຈະມີຊີວິດໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ ແລະ ນັ້ນບໍ່ເປັນຕາເສຍໃຈບໍ? ເມື່ອພຣະເຈົ້າທໍາລາຍລ້າງໂລກ ພຣະອົງກໍຈະເລີ່ມການປ່ຽນແປງໃນວຽກງານພາຍໃນຂອງປະເທດຕ່າງໆ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດມີລັດຖະປະຫານ; ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງລະດົມການຮັບໃຊ້ຈາກຜູ້ຄົນທົ່ວຈັກກະວານ. ດິນແດນທີ່ມັງກອນແດງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ນອນກ້ຽວຢູ່ແມ່ນເຂດປະທ້ວງ. ຍ້ອນວ່າ ທາງພາຍໃນແມ່ນຖືກທໍາລາຍ ວຽກງານພາຍໃນຂອງມັນຈຶ່ງຖືກໂຍນເຂົ້າສູ່ຄວາມສັບສົນວຸ້ນວາຍ, ທຸກຄົນເຮັດວຽກງານປ້ອງກັນຕົວເອງ, ກຽມການເພື່ອລົບໜີໄປຍັ່ງດວງເດືອນ ແຕ່ພວກເຂົາຈະສາມາດໜີຈາກອໍານາດການປົກຄອງຂອງມືຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ? ດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ ຜູ້ຄົນຈະ “ດື່ມໄດ້ແຕ່ຈາກຈອກທີ່ຂົມຂື່ນຂອງພວກເຂົາ.” ເວລາແຫ່ງການປະທະກັນພາຍໃນ ແມ່ນເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າອອກຈາກແຜ່ນດິນໂລກຢ່າງແນ່ນອນ; ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ສືບຕໍ່ຢູ່ໃນປະເທດຂອງມັງກອນແດງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຈະເຮັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ສິ້ນສຸດທັນທີ. ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ ເວລາໄດ້ຜ່ານໄປ ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງເຫຼືອຢູ່ຫຼາຍ. ຈາກນໍ້າສຽງຂອງພຣະທໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກ່ຽວກັບຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງທຸກຄົນທົ່ວຈັກກະວານແລ້ວ ແລະ ພຣະອົງບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຈະເວົ້າສໍາລັບສ່ວນທີ່ເຫຼືອ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າເປີດເຜີຍຕໍ່ມະນຸດ. ມັນເປັນຍ້ອນເປົ້າໝາຍຂອງພຣະເຈົ້າໃນການສ້າງມະນຸດ ພຣະອົງຈຶ່ງເວົ້າວ່າ “ໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ, ມະນຸດເປັນຜູ້ປົກຄອງເໜືອສັບພະສິ່ງທັງປວງ. ເຮົາມອບສິດອຳນາດຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງໃຫ້ກັບເຂົາ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເຂົາສາມາດຈັດການກັບສັບພະທຸກສິ່ງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ: ໃບຫຍ້າທີ່ຢູ່ເທິງພູເຂົາ, ສັດຕ່າງໆທີ່ຢູ່ທ່າມກາງປ່າໄມ້ ແລະ ປາທີ່ຢູ່ໃນນໍ້າ”. ເມື່ອພຣະເຈົ້າສ້າງມະນຸດ ພຣະອົງໄດ້ກໍານົດລ່ວງໜ້າວ່າ ມະນຸດຈະເປັນນາຍຂອງທຸກສິ່ງ ແຕ່ມະນຸດຖືກຊາຕານເຮັດໃຫ້ເສື່ອມຊາມ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດດໍາລົງຊີວິດຕາມທີ່ເຂົາປາດຖະໜາ. ນີ້ໄດ້ນໍາໄປສູ່ໂລກແຫ່ງປະຈຸບັນ ເຊິ່ງຜູ້ຄົນແມ່ນບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກສັດຮ້າຍ ແລະ ພູເຂົາໄດ້ປະປົນກັບແມ່ນໍ້າ ໂດຍມີຜົນຄື “ຊົ່ວຊີວິດຂອງເຂົາແມ່ນຊີວິດແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານ, ຄວາມດີ້ນຮົນ ແລະ ຄວາມລ້າເລີງກັບຄວາມວ່າງເປົ່າ”. ຍ້ອນບໍ່ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ຊີວິດຂອງມະນຸດ ແລະ ຍ້ອນວ່າ ນີ້ແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງພຣະເຈົ້າໃນການສ້າງມະນຸດ ໂລກທັງໝົດຈຶ່ງໄດ້ວຸ້ນວາຍ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າຈັດລະບຽບໃຫ້ແກ່ຈັກກະວານທັງໝົດ ທຸກຄົນຈະເລີ່ມປະສົບກັບຊິວິດມະນຸດຢ່າງເປັນທາງການ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຊີວິດຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງຈະເລີ່ມມີຄວາມໝາຍ. ຜູ້ຄົນຈະເລີ່ມໃຊ້ອໍານາດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຈະປະກົດຢ່າງເປັນທາງການຢູ່ຕໍ່ໜ້າທຸກສິ່ງໃນຖານະນາຍຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ພວກເຂົາຈະຍອມຮັບການນໍາພາຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ຈະບໍ່ຂັດຂືນພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ ນອກຈາກຈະເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຜູ້ຄົນໃນປະຈຸບັນແມ່ນຫ່າງໄກຈາກສິ່ງນັ້ນຫຼາຍ. ສິ່ງດຽວທີ່ພວກເຂົາເຮັດແມ່ນ “ເອົາເງິນໃສ່ປະເປົ໋າຕົວເອງ” ຜ່ານພຣະເຈົ້າ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖາມຄໍາຖາມຈໍານວນຫຼາຍເຊັ່ນ “ພາລະກິດທີ່ເຮົາປະຕິບັດໃນມະນຸດບໍ່ໄດ້ມີຜົນປະໂຫຍດຫຍັງກັບເຂົາເລີຍບໍ?” ຖ້າພຣະເຈົ້າບໍ່ຖາມຄໍາຖາມເຫຼົ່ານີ້ ກໍຈະບໍ່ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ; ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງຖາມສິ່ງດັ່ງກ່າວ ບາງຄົນກໍບໍ່ສາມາດຢືນຢ່າງໝັ້ນຄົງໄດ້ ເນື່ອງຈາກມີຄວາມເປັນໜີ້ບຸນຄຸນໃນສາມັນສໍານຶກຂອງພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາແມ່ນບໍ່ໄດ້ບໍລິສຸດເພື່ອພຣະເຈົ້າ ນອກຈາກເພື່ອຕົວເອງ. ທຸກສິ່ງແມ່ນເປົ່າວ່າງ; ສະນັ້ນ, ຜູ້ຄົນເຫຼົ່ານີ້ ແລະ “ຜູ້ຄົນໃນທຸກສາສະໜາ, ທຸກສັງຄົມ, ທຸກຊາດ ແລະ ທຸກນິກາຍລ້ວນແລ້ວແຕ່ຮູ້ເຖິງຄວາມວ່າງເປົ່າທີ່ຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ພວກເຂົາລ້ວນແລ້ວແຕ່ສະແຫວງຫາເຮົາ ແລະ ລໍຖ້າການກັບມາຂອງເຮົາ”. ທຸກຄົນປາດຖະໜາເຖິງການກັບຄືນມາຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອວ່າ ພຣະອົງອາດເຮັດໃຫ້ຍຸກເກົ່າທີ່ວ່າງເປົ່າສິ້ນສຸດລົງ ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຢ້ານທີ່ຈະຕົກສູ່ຄວາມຈິບຫາຍ. ໂລກສາສະໜາທັງໝົດຈະຖືກປະໃຫ້ໂດດດ່ຽວທັນທີ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່ຈາກທຸກຄົນ; ພວກເຂົາຂາດຄວາມເປັນຈິງ ແລະ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າ ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາໃນຕົວພຣະເຈົ້າແມ່ນເລື່ອນລອຍ ແລະ ອອກໄປໃນທາງທິດສະດີ. ຜູ້ຄົນຈາກທຸກວົງສັງຄົມຍັງຈະຖືກກະຈັດກະຈາຍອອກໄປ ແລະ ທຸກຊາດ ແລະ ນິກາຍຈະເລີ່ມຕົກເຂົ້າໄປໃນຄວາມວຸ້ນວາຍ. ສະຫຼຸບລວມກໍຄື ຄວາມສະໝໍ່າສະເໝີຂອງທຸກສິ່ງຈະຖືກຈີກເປັນປ່ຽງໆ, ທຸກສິ່ງຈະສູນເສຍຄວາມທໍາມະດາຂອງມັນ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຜູ້ຄົນກໍຈະເປີດເຜີຍໃບໜ້າທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາເຊັ່ນກັນ. ສະນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າວ່າ “ມີຫຼາຍຄັ້ງທີ່ເຮົາໄດ້ຮ້ອງຫາມະນຸດ, ແຕ່ມີຜູ້ໃດແດ່ທີ່ເຄີຍຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຮັກຂອງເຮົາ? ມີຜູ້ໃດແດ່ທີ່ດຳລົງຊີວິດໃນຄວາມເປັນມະນຸດ? ມະນຸດອາດດຳລົງຊີວິດໃນເນື້ອໜັງ, ແຕ່ເຂົາແມ່ນປາສະຈາກຄວາມເປັນມະນຸດ. ເຂົາເກີດໃນອານາຈັກສັດບໍ?” ການປ່ຽນແປງຍັງຈະເກີດຂຶ້ນໃນທ່າມກາງມະນຸດ ແລະ ຍ້ອນການປ່ຽນແປງນີ້ ແຕ່ລະຄົນຈະຖືກຈັດຕາມປະເພດ. ນີ້ແມ່ນພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນໄລຍະຍຸກສຸດທ້າຍ ແລະ ແມ່ນຜົນທີ່ຈະຕ້ອງບັນລຸຈາກພາລະກິດແຫ່ງຍຸກສຸດທ້າຍ. ຍິ່ງພຣະເຈົ້າເວົ້າຢ່າງຊັດເຈນກ່ຽວກັບທາດແທ້ຂອງມະນຸດຫຼາຍຊໍ່າໃດ ກໍເປັນການພິສູດວ່າ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພາລະກິດຂອງພຣະອົງແມ່ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພຣະເຈົ້າແມ່ນລີ້ລັບຈາກຜູ້ຄົນຫຼາຍຂຶ້ນ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ສຶກອຶດອັດ. ຍິ່ງຜູ້ຄົນສັງເກດເບິ່ງຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າໜ້ອຍຊໍ່າໃດ ພວກເຂົາກໍຍິ່ງໃຫ້ຄວາມສົນໃຈຕໍ່ພາລະກິດແຫ່ງຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າໜ້ອຍຊໍ່ານັ້ນ; ສິ່ງນີ້ຢຸດພວກເຂົາຈາກການລົບກວນ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພຣະເຈົ້າກໍເຮັດພາລະກິດທີ່ພຣະອົງເຈດຕະນາທີ່ຈະເຮັດເມື່ອບໍ່ມີໃຜໃຫ້ຄວາມສົນໃຈ. ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງຫຼັກການຂອງພາລະກິດຂອງພຣະະເຈົ້າຕະຫຼອດຍຸກຕ່າງໆ. ຍິ່ງພຣະອົງຄິດເຖິງຄວາມອ່ອນແອຂອງຜູ້ຄົນໜ້ອຍຊໍ່າໃດ ກໍຍິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າຊັດເຈນຂຶ້ນ ແລະ ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ມື້ຂອງພຣະເຈົ້າກໍຍິ່ງເຂົ້າມາໃກ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.

​ກ່ອນ​ນີ້ :ບົດທີ 22 ແລະ 23

ຕໍ່​ໄປ:ບົດທີ 27

ທ່ານອາດຈະຍັງມັກ