ບົດທີ 7 ລັກສະນະອື່ນຂອງຄວາມຈິງທີ່ເຈົ້າຄວນເຂົ້າໃຈໃນຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າໃນພຣະເຈົ້າ

ພຣະທຳທີ່ສຳຄັນຂອງພຣະເຈົ້າ:

ຄວາມເມດຕາຂອງເຮົາຊົງສໍາແດງຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັກເຮົາ ແລະ ຜູ້ທີ່ເອົາຊະນະຕົວເອງ ແລະ ການລົງໂທດທີ່ຄົນຜິດບາບທີ່ໄດ້ຮັບກໍເປັນການພິສູດອຸປະນິໄສອັນຊອບທໍາຂອງເຮົາແລ້ວ ແລະ ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ກໍຍັງເປັນພະຍານຄວາມຮ້າຍກາດຂອງເຮົາ. ເມື່ອໄພພິບັດມາເຖິງ, ຄວາມອຶດຫິວອາຫານ ແລະ ໂລກລະບາດຈະຕົກຖືກທຸກຄົນທີ່ຕໍ່ຕ້ານເຮົາ ແລະ ພວກເຂົາຈະຮ້ອງໄຫ້ນໍ້າຕາໄຫຼ. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດບາບທຸກຮູບແບບ ເຖິງວ່າຈະຕິດຕາມເຮົາໄດ້ຫຼາຍປີກໍຕາມ ຈະບໍ່ພົ້ນການລົງໂທດ. ພວກເຂົາຈະ ຖືກໄພພິບັດຮ້າຍແຮງກວ່າເຄີຍປະກົດໃຫ້ເຫັນໃນຍຸກຜ່ານມາ ແລະ ຈະໃຊ້ຊີວິດຢູ່ກັບຄວາມຕື່ນຕົກໃຈ ແລະ ຢ້ານກົວ. ແລະ ມີແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຕິດຕາມ ແລະ ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ເຮົາເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະປິຕິຍິນດີ ແລະ ສັນລະເສີນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຮົາ. ພວກເຂົາຈະໄດ້ພົບຄວາມເພິ່ງພໍໃຈເໜືອທີ່ຈະພັນລະນາ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມເບີກບານໃຈທີ່ເຮົາບໍ່ເຄີຍປະທານໃຫ້ມະນຸດມາກ່ອນ. ຍ້ອນວ່າ ເຮົາຮັກການກະທໍາດີຂອງມະນຸດ ແລະ ກຽດຊັງການກະທໍາຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາ. ນັບຕັ້ງແຕ່ເຮົາເລີ່ມຕົ້ນນໍາພາມະນຸດ ຈິດໃຈເຮົາຈົດຈໍ່ສະແຫວງຫາຄົນທີ່ເປັນຈິດໜຶ່ງໃຈດຽວກັນກັບເຮົາ. ເຮົາບໍ່ເຄີຍລືມຜູ້ທີ່ບໍ່ເປັນຈິດໜຶ່ງໃຈດຽວກັນກັບເຮົາ, ຈິດໃຈຂອງເຮົາກຽດຊັງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ ລໍຄອຍໃຫ້ຮອດເວລາລົງໂທດພວກເຂົາ ເຮົາຈິ່ງຈະເພິ່ງພໍໃຈ. ເວລາຂອງເຮົາມາຮອດມື້ນີ້ແລ້ວ ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ລໍຖ້າອີກຕໍ່ໄປ!

ພາລະກິດຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນເພື່ອລົງໂທດມະນຸດພຽງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງແມ່ນເພື່ອລິຂີດຊະຕາກໍາຂອງມະນຸດ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ກໍແມ່ນເພື່ອຮັບເອົາການຍອມຮັບຈາກຄົນທັງປວງສໍາລັບທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທໍາ. ເຮົາຕ້ອງການ ໃຫ້ມະນຸດທຸກຄົນເຫັນວ່າທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທໍາເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທໍາເປັນການສໍາແດງເຖິງອຸປະນິໄສຂອງເຮົາ, ບໍ່ແມ່ນການກະທໍາຂອງມະນຸດ ແລະ ກໍບໍ່ແມ່ນທໍາມະຊາດ ເປັນສິ່ງທີ່ສ້າງມະນຸດຊາດຂຶ້ນມາ. ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ເຮົາເປັນຜູ້ຊົງສ້າງ ແລະ ດູແລທຸກຊີວິດທັງປວງ. ຖ້າປາສະຈາກເຮົາ ມະນຸດກໍຈະມີແຕ່ຄວາມຕາຍ ແລະ ປະສົບກັບການລົງໂທດດ້ວຍໄພພິບັດຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດຈະເຫັນດວງຕາເວັນ ແລະ ດວງເດືອນທີ່ສວຍງາມອີກ ຫຼື ໂລກສີຂຽວໜ່ວຍນີ້ອີກ. ມະນຸດຈະປະເຊີນກັບກາງຄືນທີ່ໜາວຈັດ ແລະ ໂລກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ ແລະ ຄວາມຕາຍ. ເຮົາເປັນຄວາມພົ້ນດຽວຂອງມະນຸດ ເຮົາເປັນຄວາມຫວັງດຽວຂອງມະນຸດ ແລະ ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ການດໍາລົງຢູ່ຂອງມະນຸດກໍຂຶ້ນຢູ່ກັບເຮົາ. ປາສະຈາກເຮົາແລ້ວ ມະນຸດກໍຈະດໍາລົງຢູ່ບໍ່ໄດ້. ປາສະຈາກເຮົາແລ້ວ ມະນຸດກໍຈະປະເຊີນກັບໄພພິບັດຢ່າງຮ້າຍແຮງ ແລະ ຖືກມານຮ້າຍທຸກຮູບແບບຢຽບຢໍ່າທໍາລາຍລົງ ເຖິງປານນັ້ນກໍຍັງບໍ່ມີຜູ້ໃດເຊື່ອຟັງເຮົາ. ເຮົາໄດ້ເຮັດພາລະກິດທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດເຮັດໄດ້ ເຮົາຫວັງຢ່າງດຽວວ່າມະນຸດຈະຕອບແທນເຮົາດ້ວຍການກະທໍາຄວາມດີ. ເຖິງວ່າຜູ້ທີ່ຕອບແທນເຮົາດ້ວຍການເຮັດຄວາມດີມີໜ້ອຍ ເຮົາກໍຍັງຈະສືບຕໍ່ເດີນທາງໄປຍັງໂລກ ແລະ ເລີ່ມປະຕິບັດພາລະກິດຂອງເຮົາໃນຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປ ເຊິ່ງກໍາລັງປະກົດໃຫ້ເຫັນ ເພາະວ່າວຽກງານຂອງເຮົາທ່າມກາງມະນຸດໃນໄລຍະຫຼາຍປີຜ່ານມາໄດ້ເກີດຜົນ ແລະ ເຮົາກໍເພິ່ງພໍໃຈຫຼາຍ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ສົນໃຈຈໍານວນຄົນ ແຕ່ສົນໃຈການກະທໍາຄວາມດີຂອງພວກເຂົາ. ຢ່າງໃດກໍຕາມເຮົາຫວັງວ່າ ພວກເຈົ້າຈະກະທໍາຄວາມດີໃຫ້ພຽງພໍເພື່ອຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງເຈົ້າ. ແລ້ວເຮົາກໍຈະເພິ່ງພໍໃຈ, ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີຄົນໃດໃນລະຫວ່າງ ພວກເຈົ້າຈະໜີພົ້ນໄພພິບັດທີ່ຈະມາເຖິງນັ້ນໄດ້. ໄພພິບັດນັ້ນແມ່ນມາຈາກເຮົາ ແລະ ເຮົາເປັນຜູ້ກໍານົດ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ສົມບູນດີພໍໃນສາຍຕາເຮົາ ພວກເຈົ້າຈະໜີບໍ່ພົ້ນໄພພິບັດດັ່ງກ່າວ. ໃນໄພພິບັດຜ່ານມາ ພຶດຕິກໍາ ແລະ ການກະທໍາຂອງພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ເໝາະສົມ ເພາະຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ພຽງພໍ ແລະ ເຈົ້າໄດ້ພຽງສະແດງໂຕເອງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຢ້ານກົວ ຫຼື ກ້າຫານເທົ່ານັ້ນ. ກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ ເຮົາຈະຕັດສິນພຽງແຕ່ຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຊົ່ວ. ເຮົາເປັນຫວ່ງນໍາການກະທໍາແລະອຸປະນິໄສຂອງພວກເຈົ້າ ເຊິ່ງເປັນມາດຖານໃນການກໍານົດຈຸດຈົບຂອງພວກເຈົ້າ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຮົາຂໍປະກາດຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ: ເຮົາຈະບໍ່ເມດຕາບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ເຮົາເມື່ອພົບພໍ້ຄວາມລໍາບາກ ເພາະວ່າຄວາມເມດຕາຂອງເຮົາມີຂອບເຂດ. ນອກຈາກນີ້ ເຮົາບໍ່ມັກຜູ້ທີ່ທໍລະຍົດຕໍ່ເຮົາແມ່ນແຕ່ເທື່ອດຽວ ແລະ ໂດຍສະເພາະເຮົາຈະບໍ່ພົວພັນກັບຜູ້ທີ່ທໍລະຍົດຕໍ່ໝູ່ເພື່ອນ. ນີ້ແມ່ນອຸປະນິໄສຂອງເຮົາ ບໍ່ວ່າຄົນນັ້ນແມ່ນໃຜກໍຕາມ. ເຮົາຄວນບອກພວກເຈົ້າວ່າ: ຜູ້ໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາເສຍໃຈຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໂອກາດຄັ້ງທີສອງຈາກເຮົາ ແລະ ຜູ້ໃດໄດ້ມີຄວາມເຊື່ອໃນເຮົາແລ້ວກໍຈະຢູ່ໃນໃຈຂອງເຮົາສະເໝີໄປ.

(ຄັດຈາກບົດ “ເຈົ້າຄວນກຽມຄວາມດີໃຫ້ພຽງພໍເພື່ອຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງເຈົ້າ” ໃນໜັງສືພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ)

ເຮົາພຽງແຕ່ຫວັງວ່າ ໃນພາລະກິດຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍຂອງເຮົານັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະສາມາດປະຕິບັດໄດ້ຢ່າງໂດດເດັ່ນ, ອຸທິດຕົນຢ່າງເຕັມທີ່ ແລະ ບໍ່ເປັນຄົນທີ່ບໍ່ຈິງໃຈອີກຕໍ່ໄປ. ແນ່ນອນ ເຮົາຍັງຫວັງໃຫ້ພວກເຈົ້າທຸກຄົນມີຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ດີ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຮົາຍັງມີເງື່ອນໄຂຂອງເຮົາ ເຊິ່ງນັ້ນກໍຄື ການໃຫ້ພວກເຈົ້າຕັດສິນໃຈຢ່າງດີທີ່ສຸດທີ່ຈະຖວາຍການອຸທິດຕົນຄັ້ງດຽວ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ຖ້າບາງຄົນບໍ່ມີການອຸທິດໃນຄັ້ງນີ້, ຄົນນັ້ນກໍຈະເປັນຊັບສົມບັດຂອງຊາຕານຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ເຮົາກໍຈະບໍ່ສືບຕໍ່ນໍາໃຊ້ເຂົາ. ເຮົາຈະສົ່ງເຂົາກັບເຮືອນເພື່ອໃຫ້ພໍ່ແມ່ຂອງເຂົາດູແລ.

(ຄັດຈາກບົດ “ວ່າດ້ວຍເລື່ອງຈຸດໝາຍປາຍທາງ” ໃນໜັງສືພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ)

ພວກເຈົ້າຄວນປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຈົ້າເອງດ້ວຍຄວາມສາມາດ ແລະ ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ເປີດເຜີຍ, ຊື່ສັດ ແລະ ຄວາມເຕັມໃຈ. ດັ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ກ່າວ ເມື່ອມື້ນັ້ນມາເຖິງ ພຣະເຈົ້າຈະປະຕິບັດຢ່າງດີກັບໃຜກໍຕາມທີ່ໄດ້ທົນທຸກ ຫຼື ເສຍສະລະເພື່ອພຣະອົງ. ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນແບບນີ້ແມ່ນສົມຄວນແກ່ການຍຶດໝັ້ນ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ຄວນລືມມັນຈັກເທື່ອ. ດ້ວຍວິທີນີ້ເທົ່ານັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຈະສະບາຍໃຈກ່ຽວກັບພວກເຈົ້າ. ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະບໍ່ສະບາຍໃຈກ່ຽວກັບພວກເຈົ້າ ແລະ ພວກເຈົ້າກໍຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາເບື່ອໜ່າຍຕະຫຼອດໄປ. ຖ້າພວກເຈົ້າທຸກຄົນສາມາດປະຕິບັດຕາມຄວາມສຳນຶກຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ມອບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ພວກເຈົ້າມີໃຫ້ກັບເຮົາ, ທຸ້ມເທຄວາມພະຍາຍາມໃຫ້ກັບພາລະກິດຂອງເຮົາ ແລະ ອຸທິດທັງຊີວິດເພື່ອພາລະກິດຂ່າວປະເສີດຂອງເຮົາ, ຖ້າພວກເຈົ້າເຮັດໄດ້ແບບນັ້ນ ແລ້ວຫົວໃຈຂອງເຮົາຈະບໍ່ໂດດເຕັ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີໃຫ້ກັບພວກເຈົ້າຢູ່ຕະຫຼອດເວລາບໍ? ເຮົາຈະບໍ່ສາມາດສະບາຍໃຈກັບພວກເຈົ້າໄດ້ແທ້ບໍ?

(ຄັດຈາກບົດ “ວ່າດ້ວຍເລື່ອງຈຸດໝາຍປາຍທາງ” ໃນໜັງສືພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ)

ຖ້າການສະແຫວງຫາ ຫົນທາງແຫ່ງຄວາມຈິງ ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມີຄວາມເພິ່ງພໍໃຈ, ເຈົ້າກໍແມ່ນຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງ ຕະຫຼອດເວລາ. ຖ້າເຈົ້າມີຄວາມສຸກໃນການ ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍເຮັດວຽກຢ່າງດຸໝັ່ນ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່ໃນທຸກເລຶ່ອງ, ເປັນຜູ້ໃຫ້ຕະຫຼອດ ແລະ ບໍ່ເຄີຍເປັນຜູ້ຮັບ, ເຮົາຂໍເວົ້າວ່າ ເຈົ້າແມ່ນໄພ່ພົນທີ່ຈົງຮັກພັກດີ ເນື່ອງຈາກວ່າ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາສິ່ງຕອບແທນ ແລະ ເປັນພຽງຄົນທີ່ຊື່ສັດ. ຖ້າເຈົ້າເຕັມໃຈທີ່ຈະເປັນຄົນຈິງຈັງ, ຖ້າເຈົ້າເຕັມໃຈທີ່ຈະທຸ້ມເທໝົດຕົວຂອງເຈົ້າ, ຖ້າເຈົ້າສາມາດເສຍສະລະຊີວິດ ຂອງເຈົ້າເພື່ອພຣະເຈົ້າ ແລະ ສາມາດເປັນພະຍານ, ຖ້າເຈົ້າຊື່ສັດເຖິງຂັ້ນທີ່ເຈົ້າຮູ້ແຕ່ ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າເພິ່ງພໍໃຈ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຄໍານຶງເຖິງຕົວເອງ ຫຼື ຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ, ເຮົາຂໍເວົ້າວ່າ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄົນທີ່ຖືກຫຼໍ່ລ້ຽງຈິດໃຈດ້ວຍແສງສະຫວ່າງ ແລະ ເປັນຄົນທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່ໃນອານາຈັກຢ່າງນິລັນດອນ.

(ຄັດຈາກບົດ “ພຣະໂອວາດສາມຂໍ້” ໃນໜັງສືພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ)

ບົດເທດສະໜາ ແລະ ການສົນທະນາສຳລັບອ້າງອີງ:

ຄຸນງານຄວາມດີແມ່ນຄຳພະຍານວ່າພວກເຮົາໄດ້ບັນລຸຄວາມລອດພົ້ນ ແລະ ພວກມັນເປັນການສະແດງອອກເຖິງການທີ່ພວກເຮົາເຂົ້າສູ່ຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມເປັນຈິງແຫ່ງພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າພວກເຮົາໄດ້ກຽມຄຸນງາມຄວາມດີຫຼາຍຢ່າງ, ນັ້ນກໍໝາຍຄວາມວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ກາຍເປັນຄົນໃໝ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະ ພວກເຮົາມີຄຳພະຍານທີ່ແທ້ຈິງໃນລັກສະນະຂອງການເປັນມະນຸດທີ່ແທ້ຈິງ. ຄຸນງາມຄວາມດີຂອງພວກເຮົາແມ່ນສິ່ງທີ່ສະແດງໄດ້ດີທີ່ສຸດວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ກັບໃຈແທ້ໆ; ຖ້າພວກເຮົາຈັດກຽມຄຸນງາມຄວາມດີຫຼາຍຢ່າງ, ມັນກໍໝາຍຄວາມວ່າ ພວກເຮົາມີຄວາມຄ້າຍມະນຸດທີ່ແທ້ຈິງ. ຖ້າເຈົ້າເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າເປັນເວລາຫຼາຍປີ ແຕ່ໄດ້ເຮັດຄຸນງາມຄວາມດີພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລ້ວເຈົ້າຈະມີຄວາມຄ້າຍມະນຸດບໍ? ເຈົ້າມີຄວາມສຳນຶກ ແລະ ເຫດຜົນບໍ? ເຈົ້າເປັນຄົນທີ່ຕອບແທນຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າບໍ? ຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ຫົວໃຈແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າແມ່ນຢູ່ໃສ? ແມ່ນຫຍັງຄືຄວາມເປັນຈິງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່? ເຈົ້າບໍ່ມີຫຍັງເລີຍໃນບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້. ສະນັ້ນ ບຸກຄົນທີ່ບໍ່ເຮັດຄຸນງາມຄວາມດີກໍເປັນຄົນທີ່່ບໍ່ໄດ້ຮັບຫຍັງເລີຍຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາໃນພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ບັນລຸຄວາມລອດພົ້ນຈາກພຣະເຈົ້າແທ້ໆ, ເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມເສື່ອມຊາມຝັງເລິກຫຼາຍຈົນພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ. ຄຸນງາມຄວາມດີຊີ້ແຈງເຖິງສິ່ງນີ້ແທ້ໆ.

(ຄັດຈາກບົດເທດສະໜາ ແລະ ການສົນທະນາກ່ຽວກັບທາງເຂົ້າສູ່ຊີວິດ)

ຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ພຽງພໍແມ່ນຫຍັງ? ພວກເຮົາສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າໜ້າທີ່ໃດກໍຕາມທີ່ມະນຸດສາມາດ ຫຼື ຄວນເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນປະສົບການຂອງເຂົາກ່ຽວກັບພາລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງຈາກມະນຸດ, ຖ້າມະນຸດສາມາດເຮັດສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ເຂົາສາມາດເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈ, ແລ້ວທຸກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນຄຸນງາມຄວາມດີ. ຖ້າເຈົ້າສາມາດບັນລຸເງື່ອນໄຂຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລ້ວມັນກໍເປັນຄຸນງາມຄວາມດີ. ຖ້າເຈົ້າມີການອຸທິດຕໍ່ພຣະເຈົ້າໃນຂະນະທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າ, ແລ້ວມັນກໍເປັນຄຸນງາມຄວາມດີ. ຖ້າສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເຈົ້າເຮັດເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຜູ້ຄົນທີ່ຖືກເລືອກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ທຸກຄົນຄິດວ່າສິ່ງທີ່ເຈົ້າກຳລັງເຮັດເປັນການດີ, ແລ້ວມັນກໍເປັນຄຸນງາມຄວາມດີ. ທຸກສິ່ງທີ່ຄວາມສຳນຶກ ແລະ ເຫດຜົນຂອງມະນຸດເຊື່ອວ່າສອດຄ່ອງກັບເຈດຕະນາຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນຄຸນງາມຄວາມດີ. ສິ່ງຕ່າງໆທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈ ແລະ ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຜູ້ຄົນທີ່ຖືກເລືອກຂອງພຣະເຈົ້າກໍຍັງເປັນຄຸນງາມຄວາມດີ. ຖ້າບາງຄົນສາມາດໂຍນທຸກສິ່ງເຂົ້າໃນການຈັດກຽມຄຸນງາມຄວາມດີເຫຼົ່ານີ້ທີ່ພວກເຮົາຫາກໍສົນທະນາກັນ, ເຂົາກໍຈະສາມາດບັນລຸຄຸນງາມຄວາມດີໃນທີ່ສຸດ ແລະ ນັ້ນຈະໝາຍຄວາມວ່າ ເຂົາໄດ້ບັນລຸຄຸນງາມຄວາມດີຢ່າງພຽງພໍແລ້ວ. … ບັດນີ້ ທຸກຄົນສະແຫວງຫາເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ ແລະ ສະແຫວງຫາຄວາມລອດພົ້ນ, ແຕ່ມັນບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະມີຄວາມເດັດດ່ຽວ ແລະ ຄວາມປາຖະໜາເທົ່ານັ້ນ. ຄົນໜຶ່ງຕ້ອງສະແດງພຶດຕິກຳຕົວຈິງ ແລະ ປະຕິບັດຕາມຕົວຈິງ. ເຈົ້າໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຫຍັງສຳລັບທາງເຂົ້າສູ່ຊີວິດຂອງຜູ້ຄົນທີ່ຖືກເລືອກຂອງພຣະເຈົ້າ? ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງ ແລະ ເຈົ້າໄດ້ຈ່າຍລາຄາຫຍັງເພື່ອບັນລຸເງື່ອນໄຂຂອງພຣະເຈົ້າ? ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງເພື່ອພໍໃຈພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕອບແທນຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ? ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງໄຕ່ຕອງ. ຖ້າເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຼາຍສິ່ງ ແລະ ຈ່າຍລາຄາທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ເພື່ອບັນລຸເງື່ອນໄຂຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອເຫັນແກ່ທາງເຂົ້າຊີວິດ ແລະ ການເຕີບໂຕຂອງຜູ້ຄົນທີ່ຖືກເລືອກຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລ້ວມັນສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າ ເຈົ້າໄດ້ຈັດກຽມຄຸນງາມຄວາມດີຢ່າງພຽງພໍ.

(ຄັດຈາກບົດເທດສະໜາ ແລະ ການສົນທະນາກ່ຽວກັບທາງເຂົ້າສູ່ຊີວິດ)

ຢ່າງໜ້ອຍທີ່ສຸດ, ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ບາງຢ່າງເກືອບຈະບໍ່ພຽງພໍດ້ວຍຕົວມັນເອງເພື່ອປະກອບເປັນຈຳນວນຂອງຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ພຽງພໍ. ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງກໍຄື ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າເລັກນ້ອຍບໍ່ມີທາງຖືໄດ້ວ່າເປັນຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ພຽງພໍ. ຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ພຽງພໍບໍ່ໄດ້ງ່າຍຄືກັບທີ່ຜູ້ຄົນຈິນຕະນາການແທ້ໆ. ການຈັດກຽມຈຳນວນຂອງຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ພຽງພໍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເສຍສະຫຼະຕົນເອງສຳລັບພຣະເຈົ້າທັງສິ້ນ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ມັນຮຽກຮ້ອງການຈ່າຍທຸກລາຄາ ແລະ ການຊື່ສັດຕໍ່ການຝາກຝັງຂອງພຣະເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນປາຍຢ່າງບໍລິສຸດໃຈ; ນີ້ແມ່ນຫົນທາງດຽວທີ່ຈະບັນລຸມາດຕະຖານຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ມີຜູ້ທີ່ຈ່າຍລາຄາແທ້ໆ, ເຮັດສິ່ງຕ່າງໆທີ່ພຣະເຈົ້າສັນລະເສີນ, ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາໃນວິທີຕ່າງໆທີ່ດີ່ເດັ່ນ, ພິເສດ, ເປັນຕາຊື່ນຊົມ ແລະ ເປັນຕາອິດສາຈົນເຖິງຈຸດທີ່ພວກເຂົາສາມາດຖືວ່າໄດ້ປະຕິບັດຄຸນງາມຄວາມດີ. ອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງບາງຄົນໄດ້ເຂົ້າຄຸກເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຂົາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ທົນທຸກກັບຄວາມທໍລະມານຫຼາຍຢ່າງໂດຍບໍ່ຍອມຕໍ່ຊາຕານ ແລະ ໄດ້ຢືນເປັນພະຍານ. ແລ້ວກໍມີຄົນທີ່ກ້າສ່ຽງໂດຍບໍ່ສົນໃຈເຖິງຄວາມປອດໄພ ຫຼື ຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ, ຜູ້ທີ່ອຸທິດເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ອັນຕະລາຍໃນວິນຍານຂອງການເຮັດສິ່ງທີ່ຊອບທຳຢ່າງກ້າຫານ. ແລ້ວມີອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດອຸທິດຕົນເອງໃນພາລະກິດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ແລະ ພວກເຂົາກໍສາມາດທົນຕໍ່ຄວາມອັບອາຍໃນການເທດສະໜາຂ່າວປະເສີດເພື່ອຊ່ວຍຜູ້ຄົນໃຫ້ລອດພົ້ນ. ຍັງມີຄົນທີ່ດຸໝັ່ນໃນພາລະກິດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ, ອົດທົນຕໍ່ຄວາມລຳບາກໂດຍບໍ່ຈົ່ມ, ປະຖິ້ມເລື່ອງສ່ວນຕົວ ແລະ ຄອບຄົວໃນຂະນະທີ່ຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍວິທີທີ່ພວກເຂົາສາມາດເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດເພື່ອນໍາເອົາຄົນມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ບັນລຸຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ທຸກຄົນທີ່ອຸທິດຕົນເອງທັງສິ້ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈແມ່ນຄົນທີ່ໄດ້ປະຕິບັດຄຸນງາມຄວາມດີແລ້ວ. ແຕ່ພວກເຂົາຍັງມີໄລຍະຫ່າງໃດໜຶ່ງຈາກ “ຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ພຽງພໍ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ພຽງແຕ່ຈັດກຽມຄຸນງາມຄວາມດີບາງຢ່າງ ແລະ ບໍ່ໄດ້ບັນລຸເງື່ອນໄຂຂອງພຣະເຈົ້າທັງໝົດ. ສິ່ງນັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຮົາຂຸດລົງເລິກສຳລັບຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງພວກເຮົາເພື່ອປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຈິງໃຈໃນການເຂົ້າສູ່ຄວາມຈິງຢ່າງເລິກເຊິ່ງເພື່ອປະຕິບັດຄຸນງາມຄວາມດີຢ່າງພຽງພໍ. ສິ່ງນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຮົາສະແຫວງຫາເພື່ອບັນລຸຜົນທີ່ດີທີ່ສຸດເພື່ອເຮັດໃຫ້ພໍໃຈພຣະເຈົ້າ, ບໍ່ວ່າໜ້າທີ່ໆພວກເຮົາກຳລັງປະຕິບັດນັ້ນແມ່ນຫຍັງກໍຕາມ. ໂດຍສະເພາະໃນການເຜີຍແຜ່ຂ່າວປະເສີດ, ບໍ່ວ່າຄວາມອັບອາຍທີ່ພວກເຮົາທົນທຸກນັ້ນຈະຍິ່ງໃຫຍ່ສໍ່າໃດ ຫຼື ການທົນທຸກທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງອົດກັ້ນມີຫຼາຍສໍ່າໃດ, ຕາບໃດທີ່ພວກເຮົາສາມາດນໍາຜູ້ຄົນມາຮັບເອົາຄວາມລອດພົ້ນຫຼາຍຂຶ້ນ, ພວກເຮົາກໍຕ້ອງຖືວ່າມັນເປັນໜ້າທີ່ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຕົ້ນທຶນສ່ວນຕົວ. ມີພຽງແຕ່ສິ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງເປັນການປະຕິບັດຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ສຸດ. ຖ້າຜູ້ຄົນສາມາດປະຕິບັດຄຸນງາມຄວາມດີແບບນີ້ໄດ້ຫຼາຍຍິ່ງຂຶ້ນ, ນັ້ນກໍສາມາດຖືວ່າເປັນຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ພຽງພໍ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ນໍາຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມປິຕິຍິນດີມາໃຫ້ພຣະເຈົ້າຫຼາຍທີ່ສຸດ ແລະ ຄົນປະເພດດັ່ງກ່າວຈະຮັບເອົາການສັນລະເສີນຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ. ນອກຈາກນີ້ແລ້ວ, ໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຍັງຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ ແລະ ລະມັດລະວັງ, ເບິ່ງເພື່ອປັບປຸງພວກເຮົາເອງຢູ່ສະເໝີ ແລະ ບໍ່ຍອມເຮັດພໍເປັນພິທີແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ. ເພື່ອທີ່ຈະເສຍສະຫຼະຕົນເອງສຳລັບພຣະເຈົ້າ, ພວກເຮົາຕ້ອງມີການອຸທິດທີ່ຊື່ສັດກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະສາມາດປະຕິບັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

(ຄັດຈາກການສົນທະນາຈາກເບື້ອງເທິງ)

ກ່ອນນີ້: 6. ຄວາມໝາຍຂອງການທົນທຸກ ແລະ ປະເພດຂອງການທົນທຸກທີ່ຜູ້ເຊື່ອຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງແບກຮັບ

ຕໍ່ໄປ: ບົດທີ 8 ຈຸດຈົບສຳລັບຄົນຫຼາກຫຼາຍປະເພດ ແລະ ສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ມະນຸດ

ພວກເຮົາຈະສາມາດຫຼຸດພົ້ນຈາກພັນທະຂອງບາບ ແລະ ບໍ່ຢູ່ໃນສະພາບຂອງການເຮັດບາບ ແລະ ການສາລະພາບບາບອີກຕໍ່ໄປໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຮົາຮັກທີ່ຈະໄດ້ຍິນຈາກເຈົ້າ ແລະ ຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າພົບເສັ້ນທາງໃນພຣະທຳຂອງພຣະເຈົ້າ.
ຕິດຕໍ່ພວກເຮົາຜ່ານທາງ
ຕິດຕໍ່ພວກເຮົາຜ່ານທາງ Messenger

ການຕັ້ງຄ່າ

  • ຂໍ້ຄວາມ
  • ຊຸດຮູບແບບ

ສີເຂັ້ມ

ຊຸດຮູບແບບ

ຟອນ

ຂະໜາດຟອນ

ໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງແຖວ

ໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງແຖວ

ຄວາມກວ້າງຂອງໜ້າ

ສາລະບານ

ຄົ້ນຫາ

  • ຄົ້ນຫາຂໍ້ຄວາມນີ້
  • ຄົ້ນຫາໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້