ພວກ​ເຮົາ​ຍິນ​ດີ​ຕ້ອນຮັບ​ຜູ້ທີ່​ສະແຫວງ​ຫາ​ຄວາ​ມຈິງ​ທຸກ​ຄົ​ນໃຫ້​ຕິດ​ຕໍ່​ຫາ​ພວກ​ເຮົາ.

ພຣະທໍາປາກົດໃນຮ່າງກາຍ

​ສີ​ເຂັ້ມ

​ຊຸດ​ຮູບ​ແບບ

ຟອນ

​ຂະໜາດ​ຟອນ

​ໄລຍະ​ຫ່າງ​​ລະຫວ່າງແຖວ

​ຄວາມ​ກວ້າງ​ຂອງ​ໜ້າ

0 ຜົນ​ໄດ້​ຮັບ

ບໍ່ພົບຂໍ້ຄວາມທີ່ຄົ້ນຫາ

ແກ່ນສານ ແລະ ຕົວຕົນຂອງມະນຸດ

ທີ່ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຜິດຫວັງ, ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນການເຮັດພາລະກິດໂດຍພຣະເຈົ້າເປັນເວລາຫົກພັນປີຈົນຮອດປະຈຸບັນ ເນື່ອງຈາກເຮົາບໍ່ເຄີຍປະຖິ້ມພວກເຂົາເລີຍ. ກົງກັນຂ້າມ, ຍ້ອນບັນພະບູລຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ກິນໝາກໄມ້ຈາກຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມດີ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ເຊິ່ງຜູ້ທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໄດ້ນໍາສະເໜີໃຫ້, ພວກເຂົາຈິ່ງໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາເພື່ອຄວາມບາບ. ຄວາມດີເປັນຂອງເຮົາ ໃນຂະນະທີ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເປັນຂອງຜູ້ທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ທີ່ຫຼອກລວງເຮົາ ເພື່ອຄວາມບາບ. ເຮົາບໍ່ກ່າວໂທດມະນຸດ ແລະ ເຮົາບໍ່ທໍາລາຍລ້າງພວກເຂົາຢ່າງປ່າເຖື່ອນ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຕີສອນໂດຍບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ ເນື່ອງຈາກວ່າ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງມະນຸດມາແຕ່ຕົ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າ ຊາວອິດສະຣາແອນຈະຕອກເຮົາໃສ່ໄມ້ກາງແຂນຢ່າງເປີດເຜີຍ ແຕ່ພວກເຂົາທີ່ໄດ້ລໍຖ້າເມຊີອາ ແລະ ພຣະເຢໂຮວາ ແລະ ປາດຖະໜາເຖິງພຣະເຢຊູພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດພົ້ນ ກໍບໍ່ໄດ້ລືມສັນຍາຂອງເຮົາ. ນີ້ກໍເພາະວ່າ ເຮົາບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມພວກເຂົາ. ບໍ່ວ່າຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຮົາໄດ້ເອົາເລືອດເປັນຫຼັກຖານ ສໍາລັບສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງກັບມະນຸດ. ຂໍ້ແທ້ຈິງນີ້ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍາດ້ວຍເລືອດທີ່ຈາລຶກໃນໃຈຂອງຜູ້ໜຸ່ມ ແລະ ຜູ້ບໍລິສຸດ ຄືດັ່ງວ່າ ມັນຖືກຕີຕາໄວ້ ແລະ ຄືກັນກັບການມີຢູ່ຂອງສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກຮ່ວມກັນແບບນິດນິລັນ. ເຮົາບໍ່ເຄີຍຫຼອກລວງວິນຍານທີ່ໂສກເສົ້າເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ເຮົາໄດ້ໄຖ່ບາບ, ໄດ້ຮັບ ແລະ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຮັກເຮົາຫຼາຍກວ່າຜູ້ທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ຫຼັງຈາກທີ່ເຮົາໄດ້ກໍານົດລ່ວງໜ້າ ແລະ ເລືອກພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈິ່ງຄອງຄອຍການກັບມາຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນ ແລະ ກໍລໍຖ້າທີ່ຈະພົບເຮົາຢ່າງທຸກຮ້ອນໃຈ. ໃນເມື່ອເຮົາບໍ່ເຄີຍລຶບສັນຍາທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນຮ່ວມກັບພວກເຂົາດ້ວຍເລືອດ, ມັນກໍບໍ່ແປກໃຈເລີຍທີ່ພວກເຂົາຈະລໍຖ້າດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນ. ເຮົາຈະຈັບເອົາແກະນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ທີ່ເຮົາໄດ້ສູນເສຍເປັນເວລາຫຼາຍປີກັບຄືນມາ ເນື່ອງຈາກວ່າ ເຮົາຮັກມະນຸດມາຕະຫຼອດ; ມັນເປັນພຽງແຕ່ວ່າ ອົງປະກອບແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໄດ້ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນຄວາມດີຂອງມະນຸດ. ເຮົາຈະໄດ້ມາເຊິ່ງວິນຍານທີ່ເປັນຕາອິດູຕົນ ທີ່ຮັກເຮົາ ແລະ ທີ່ເຮົາໄດ້ຮັກໄປແລ້ວ ແຕ່ເຮົາຈະເອົາຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ບໍ່ເຄີຍຮັກເຮົາ ແລະ ປະພຶດຕົນເປັນສັດຕູເຂົ້າມາສູ່ເຮືອນຂອງເຮົາໄດ້ແນວໃດ? ເຮົາຈະບໍ່ເອົາລູກຫຼານຂອງຜີຮ້າຍ ແລະ ງູພິດທີ່ກຽດຊັງ, ຕໍ່ຕ້ານ, ຂັດຂືນ, ໂຈມຕີ ແລະ ສາບແຊ່ງເຮົາເຂົ້າສູ່ອານາຈັກຂອງເຮົາ ເຖິງແມ່ນວ່າ ເຮົາຈະໄດ້ສ້າງສັນຍາກັບມະນຸດດ້ວຍເລືອດກໍຕາມ. ເຈົ້າຄວນຮູ້ວ່າ ເປັນຫຍັງເຮົາຈິ່ງເຮັດພາລະກິດ ແລະ ກໍເຮັດເພື່ອໃຜ? ຢູ່ໃນຄວາມຮັກຂອງເຈົ້າແມ່ນມີຄວາມດີ ຫຼື ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ? ເຈົ້າຮູ້ຈັກເຮົາຄືກັນກັບເດວິດ ແລະ ໂມຊາແທ້ບໍ? ເຈົ້າຮັບໃຊ້ເຮົາຄືກັນກັບອັບຣາຮາມແທ້ບໍ? ມັນແມ່ນຄວາມຈິງ ທີ່ເຈົ້າຖືກເຮົາເຮັດໃຫ້ສົມບູນ ແຕ່ເຈົ້າກໍຄວນຮູ້ວ່າ ເຈົ້າຈະຕາງໜ້າໃຫ້ໃຜ ແລະ ເຈົ້າຈະມີຜົນໄດ້ຮັບຄືກັນກັບໃຜ. ໃນຊີວິດຂອງເຈົ້າ, ເຈົ້າມີການເກັບກ່ຽວທີ່ມີຄວາມສຸກ ແລະ ອຸດົມສົມບູນຜ່ານການມີປະສົບການກັບພາລະກິດຂອງເຮົາບໍ? ມັນອຸດົມສົມບູນ ແລະ ມີໝາກຜົນບໍ? ເຈົ້າຄວນກວດສອບຕົວເອງ. ເປັນເວລາຫຼາຍປີທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດວຽກຢ່າງໜັກເພື່ອເຮົາ ແຕ່ເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຮັບຫຍັງບໍ? ເຈົ້າໄດ້ປ່ຽນ ຫຼື ໄດ້ຮັບຫຍັງບໍ? ເພື່ອແລກປ່ຽນກັບປະສົບການຂອງເຈົ້າ ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກລໍາບາກ, ເຈົ້າໄດ້ກາຍເປັນຄົນທີ່ຄືກັນກັບເປໂຕ ທີ່ຖືກກາງແຂນ ຫຼື ໂປໂລທີ່ຖືກຟາດລົງ ແລະ ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ບໍ? ເຈົ້າຄວນຮັບຮູ້ເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້. ເຮົາບໍ່ແມ່ນຊິເວົ້າ ແລະ ຄິດເລື້ອຍໆກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງເຈົ້າ ທີ່ນ້ອຍກວ່າເມັດມາສ໌ຕາດ ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າເມັດຊາຍ. ເວົ້າຕາມຕົງ, ມັນແມ່ນມະນຸດທີ່ເຮົາຄຸ້ມຄອງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາຊີວິດຂອງມະນຸດ ທີ່ຄັ້ງໜຶ່ງເຮົາເຄີຍກຽດຊັງ ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍໄດ້ເກັບຂຶ້ນມາໃໝ່ ວ່າເປັນສ່ວນສໍາຄັນຂອງການຄຸ້ມຄອງຂອງເຮົາ. ເຈົ້າຄວນມີຄວາມຊັດເຈນວ່າ ຕົວຕົນຂອງເຈົ້າໃນເມື່ອກ່ອນແມ່ນຫຍັງກັນແທ້ ແລະ ແມ່ນໃຜທີ່ເຈົ້າຮັບໃຊ້ໃນຖານະທາດ. ເພາະສະນັ້ນ, ເຮົາຈິ່ງບໍ່ໃຊ້ໃບໜ້າຂອງມະນຸດມາເປັນວັດຖຸດິບໃນການຄຸ້ມຄອງພວກເຂົາ ຄືດັ່ງກັບຊາຕານ ເນື່ອງຈາກວ່າ ມະນຸດບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ມີຄ່າ. ພວກເຈົ້າຄວນທົບທວນຄືນທັດສະນະຄະຕິຂອງເຮົາທີ່ມີຕໍ່ພວກເຈົ້າໃນແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ຄໍາປາໄສຂອງເຮົາທີ່ມີຕໍ່ພວກເຈົ້າໃນເວລານັ້ນ ທີ່ບໍ່ມີຄວາມສໍາຄັນທີ່ແທ້ຈິງ. ເຈົ້າຄວນຮູ້ວ່າ “ໝວກ” ທີ່ຢູ່ເທີງຫົວຂອງເຈົ້າແມ່ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ເທິງຄວາມເປັນຈິງ. ເຮົາສັນນິຖານວ່າ ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຮູ້ວ່າ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າແຕ່ກໍາເນີດ ແຕ່ພວກເຈົ້າຖືກຊາຕານຈັບຕົວໄປແຕ່ດົນນານ ແລະ ໄດ້ຮັບໃຊ້ໃນເຮືອນຂອງມັນໃນຖານະເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຈົງຮັກພັກດີ. ພວກເຈົ້າໄດ້ລືມເຮົາແຕ່ດົນແລ້ວ ເນື່ອງຈາກວ່າ ພວກເຈົ້າແມ່ນຢູ່ນອກເຮືອນຂອງເຮົາແຕ່ດົນ ແຕ່ກໍຢູ່ໃນມືຂອງຜູ້ທີ່ຊົ່ວຮ້າຍນໍາ. ຜູ້ທີ່ເຮົາຊ່ວຍແມ່ນຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ກໍານົດລ່ວງໜ້າແຕ່ດົນນານ ແລະ ຖືກເຮົາໄຖ່ບາບໃຫ້ແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຈົ້າແມ່ນວິນຍານທີ່ເປັນຕາອິດູສົງສານ ທີ່ຖືກຈັດໃຫ້ຢູ່ໃນທ່າມກາງມະນຸດ ໃນຖານະຂໍ້ຍົກເວັ້ນຈາກກົດລະບຽບ. ພວກເຈົ້າຄວນຮູ້ວ່າ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສັງກັດຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເດວິດ ຫຼື ຢາໂຄບ ແຕ່ສັງກັດຢູ່ກັບຂອງໂມອາບ ທີ່ເປັນສະມາຊິກຂອງຊົນເຜົ່າທີ່ບໍ່ແມ່ນຊາວຢິວ. ເນື່ອງຈາກເຮົາບໍ່ໄດ້ສ້າງສັນຍາກັບພວກເຈົ້າ ແຕ່ໄດ້ເຮັດພາລະກິດ ແລະ ເວົ້າໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ແລະ ກໍໄດ້ນໍາພາພວກເຈົ້າ. ເລືອດຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ລັ່ງອອກມາເພື່ອພວກເຈົ້າ. ເຮົາເຮັດພາລະກິດໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ເພື່ອຄໍາພະຍານຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍ? ການລັ່ງເລືອດຂອງພຣະເຢຊູຈົນຕາຍແທນພວກເຈົ້າແມ່ນຄືກັນພາລະກິດຂອງເຮົາບໍ? ມັນບໍ່ຄຸ້ມຄ່າເລີຍ ທີ່ເຮົາຕ້ອງອົດທົນຕໍ່ຄວາມອັບອາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ເຊັ່ນນັ້ນເພື່ອພວກເຈົ້າ. ທີ່ຈິງແລ້ວ ພຣະເຈົ້າທີ່ບໍ່ມີບາບຢ່າງແທ້ຈິງ ແມ່ນໄດ້ມາສະຖານທີ່ ທີ່ຄືກັນບ່ອນຂອງໝາ ແລະ ໝູ ທີ່ເປັນຕາລັງກຽດ ແລະ ຂີ້ດຽດທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນບ່ອນທີ່ມະນຸດອາໄສຢູ່ບໍ່ໄດ້. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເຮົາໄດ້ອົດທົນຕໍ່ຄວາມອັບອາຍທີ່ໂຫດຮ້າຍ ເພື່ອລັດສະໝີຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາ ແລະ ເພື່ອຄໍາພະຍານທີ່ເປັນນິລັນຂອງເຮົາ. ພວກເຈົ້າຄວນຮູ້ຈັກການປະພຶດຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ເບິ່ງວ່າ ພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນເດັກນ້ອຍທີ່ເກີດໃໝ່ໃນ “ຄອບຄົວທີ່ຮັ່ງມີ ແລະ ມີອໍານາດ” ແຕ່ເປັນພຽງຫຼູກຫຼານທີ່ທຸກຍາກຂອງຊາຕານ. ພວກເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ສ້າງຕັ້ງໃນທ່າມກາງມະນຸດ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ມີສິດທິ ຫຼື ຄວາມເສລີພາບຂອງມະນຸດ. ຕັ້ງແຕ່ເດີມ ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນແບ່ງໃດໆໃນການໄດ້ຮັບພອນຈາກມວນມະນຸດ ຫຼື ອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນ. ນີ້ກໍເພາະວ່າ ພວກເຈົ້າແມ່ນຢູ່ລຸ່ມສຸດຂອງມະນຸດໃນມວນມະນຸດ ແລະ ເຮົາບໍ່ເຄີຍຄິດເຖິງອະນາຄົດຂອງພວກເຈົ້າເລີຍ. ເພາະສະນັ້ນ, ເຖິງວ່າ ມັນຈະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງແຜນການຂອງເຮົາທີ່ມີມາແຕ່ເດີມ ທີ່ວ່າ ໃນປະຈຸບັນນີ້ ເຮົາຈະມີຄວາມເຊື່ອໃນການເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າສົມບູນ ແຕ່ມັນກໍແມ່ນວຽກງານທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາແຕ່ກ່ອນ ເພາະສະຖານະຂອງພວກເຈົ້າແມ່ນຕໍ່າຕ້ອຍຫຼາຍ ແລະ ພວກເຈົ້າບໍ່ມີສ່ວນແບ່ງໃນມວນມະນຸດມາແຕ່ເດີມແລ້ວ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນການໃຫ້ພອນແກ່ມະນຸດບໍ?

ຜູ້ທີ່ເຮົາຊ່ວຍ ແມ່ນວິຍານທີ່ເຮົາໄດ້ປົດປ່ອຍອອກຈາກສະຖານທີ່ລ້າງບາບແຕ່ດົນນານແລ້ວ ແລະ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກເລືອກ ທີ່ເຮົາໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມແຕ່ດົນນານແລ້ວ ເນື່ອງຈາກວ່າ ພວກເຂົາປາດຖະໜາເຖິງການປະກົດຕົວອີກຄັ້ງຂອງເຮົາໃນທ່າມກາງມະນຸດ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັກເຮົາ ແລະ ໄດ້ຈາລຶກສັນຍາຂອງເຮົາ ທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍເລືອດ ໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາ ກໍເພາະວ່າ ເຮົາໄດ້ຮັກພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຄືກັນກັບແກະນ້ອຍທີ່ຫຼົງທາງ ທີ່ໄດ້ຊອກຫາເຮົາເປັນເວລາຫຼາຍປີ ແລະ ພວກເຂົາແມ່ນຄົນດີ ແລະ ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈິ່ງເອີ້ນພວກເຂົາວ່າ ຊາວອິດສະຣາແອນທີ່ດີ ແລະ ນາງຟ້ານ້ອຍທີ່ໜ້າຮັກ. ເຮົາຈະບໍ່ທົນທຸກກັບຄວາມອັບອາຍດັ່ງກ່າວ ຖ້າເຮົາຢູ່ໃນທ່າມກາງມະນຸດ. ມັນກໍເພາະວ່າ ພວກເຂົາຮັກເຮົາຫຼາຍກວ່າທີ່ພວກເຂົາຮັກຊີວິດຂອງຕົວເອງ ແລະ ເຮົາຮັກພວກເຂົາຄືກັນກັບສິ່ງທີ່ງາມທີ່ສຸດໃນບັນດາທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ. ມັນກໍເພາະວ່າ ພວກເຂົາຖືກເຮົາສ້າງຂຶ້ນ ແລະ ເປັນຂອງເຮົາ; ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍລືມເຮົາ. ຄວາມຮັກຂອງພວກເຂົາແມ່ນເໜືອກວ່າຄວາມຮັກຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ພວກເຂົາຮັກເຮົາດ້ວຍການອຸທິດຕົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າທີ່ພວກເຈົ້າຮັກຊີວິດຂອງຕົວເອງ. ພວກເຂົາຍອມເຮັດຕາມເຮົາ ຄືກັນກັບນົກເຂົາສີຂາວໂຕນ້ອຍທີ່ຢູ່ເທິງຟ້າ ແລະ ພວກເຂົາກໍມີການອຸທິດຕົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າທີ່ເຈົ້າເຮັດຕໍ່ເຮົາ. ມັນເປັນເພາະວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນລູກຫຼານຂອງຢາໂຄບ, ເປັນຜົນຜະລິດຂອງອາດາມ ແລະ ຢູ່ໃນທ່າມກາງຂອງຜູ້ທີ່ເຮົາເລືອກ, ເປັນເພາະວ່າ ເຮົາຮັກພວກເຂົາເປັນເວລາດົນນານ ແລະ ຍິ່ງຫຼາຍກວ່າທີ່ເຮົາຮັກພວກເຈົ້າ ແລະ ເປັນເພາະວ່າ ພວກເຈົ້າມີຄວາມກະບົດຫຼາຍ, ຄວາມຕໍ່ຕ້ານຂອງພວກເຈົ້າຮ້າຍແຮງຫຼາຍ, ພວກເຈົ້າດູຖຸກເຮົາຫຼາຍເກີນໄປ, ພວກເຈົ້າເຢັນຊາກັບເຮົາຫຼາຍເກີນໄປ, ຮັກເຮົາໜ້ອຍຫຼາຍ ແລະ ກຽດຊັງເຮົາຫຼາຍເກີນໄປ. ພວກເຈົ້າດູຖູກພາລະກິດຂອງເຮົາ ແລະ ກຽດຊັງການກະທໍາຂອງເຮົາຫຼາຍເກີນໄປ. ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຖືເອົາການກະທໍາຂອງເຮົາເປັນສົມບັດ ເຊິ່ງແຕກຕ່າງຈາກພວກເຂົາ. ກົງກັນຂ້າມ, ພວກເຈົ້າພັດກຽດຊັງພວກເຂົາດ້ວຍຕາສີແດງທີ່ມີຄວາມຮ້ອນຮົນຄືດັ່ງກັບຊາຕານ. ການຍອມເຮັດຕາມຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ໃສ? ລັກສະນະນິໄສຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ໃສ? ຄວາມຮັກຂອງພວກເຈົ້າຢູ່ໃສ? ພວກເຈົ້າໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນອົງປະກອບຂອງຄວາມຮັກໃນຕົວພວກເຈົ້າຕອນໃດ? ພວກເຈົ້າຖືເອົາພຣະທໍາຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈຕອນໃດ? ເຮົາອິດູພວກນາງຟ້າທີ່ໜ້າຮັກເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ຄອງຄອຍເຮົາຢ່າງທຸກຮ້ອນໃຈ ແລະ ທົນທຸກຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ໃນຂະນະທີ່ລໍຖ້າເຮົາຢ່າງທຸກຮ້ອນໃຈ ເນື່ອງຈາກວ່າ ເຮົາຮັກພວກເຂົາຢ່າງຊຶ້ງໃຈ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສິ່ງທີ່ເຮົາເຫັນໃນປະຈຸບັນແມ່ນໂລກທີ່ບໍ່ຄືຂອງມະນຸດ ເຊິ່ງບໍ່ມີຫຍັງກ່ຽວຂ້ອງກັບພວກເຂົາເລີຍ. ພວກເຈົ້າບໍ່ຄິດວ່າ ສາມັນສໍານຶກຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຕາຍດ້ານ ແລະ ປາສະຈາກຄວາມຮູ້ສຶກແຕ່ດົນນານແລ້ວບໍ? ພວກເຈົ້າບໍ່ຄິດວ່າ ພວກເຈົ້າແມ່ນຄົນຊັ້ນຕໍ່າ ທີ່ຂັດຂວາງການຊຸມນຸມຂອງເຮົາກັບນາງຟ້າທີ່ໜ້າຮັກບໍ? ໃນເວລາໃດທີ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າການກັບມາຂອງເຮົາ? ໃນເວລາໃດທີ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າທີ່ຈະຮ່ວມກັບເຮົາອີກ? ໃນເວລາໃດທີ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄອງຄອຍການໃຊ້ເວລາຂອງມື້ທີ່ງົດງາມຢູ່ຮ່ວມ ແລະ ຮັບປະທານອາຫານກັບເຮົາ? ພວກເຈົ້າເຄີຍຮູ້ສຶກຕົວໃນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຮັດໃນປະຈຸບັນບໍ? ເປັນຕົ້ນແມ່ນການອາລະວາດທົ່ວໂລກ, ການວາງແຜນທີ່ບໍ່ສຸດຈະລິດຕໍ່ກັນ ແລະ ກັນ, ການຫຼອກລວງເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນ, ການປະພຶດຕົນຢ່າງອັກກະຕັນຍູ, ຢ່າງມີຄວາມລັບ ແລະ ແບບບໍ່ມີຢາງອາຍ, ບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ, ຄົດງໍ ແລະ ຫຼອກລວງ, ເຮັດການປະຈົບປະແຈງ, ຖືຕົນວ່າ ຖືກຕ້ອງສະເໝີ ແລະ ດີກວ່າຜູ້ອື່ນ, ອວດດີ ແລະ ປະຕິບັດຢ່າງປ່າເຖື່ອນຄືກັນກັບສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ໃນພູເຂົາ ແລະ ປະມານວ່າ ເປັນພາລາຊາແຫ່ງສັດຮ້າຍ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຄ້າຍຄືຂອງມະນຸດບໍ? ພວກເຈົ້າບໍ່ສຸພາບ ແລະ ບໍ່ມີເຫດຜົນ. ພວກເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຖືເອົາພຣະທໍາຂອງເຮົາເປັນສົມບັດ ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ພວກເຈົ້າພັດມີທັດສະນະຄະຕິທີ່ສະແດງເຖິງການດູຖຸກ. ດ້ວຍວິທີນີ້, ຜົນສໍາເລັດ, ຊີວິດມະນຸດທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຄວາມຫວັງທີ່ສວຍງາມຈະມາຈາກໃສ? ຈິນຕະການທີ່ເກີນຂອບເຂດຂອງພວກເຈົ້າຈະຊ່ວຍພວກເຈົ້າຈາກປາກຂອງເສືອໄດ້ແທ້ບໍ? ມັນຈະຊ່ວຍພວກເຈົ້າຈາກໄຟທີ່ເຜົາໄໝ້ໄດ້ແທ້ບໍ? ພວກເຈົ້າຈະຕົກລົງສູ່ຈຸດນີ້ບໍ ຖ້າພວກເຈົ້າຖືເອົາພຣະທໍາຂອງເຮົາເປັນສົມບັດທີ່ບໍ່ມີລາຄາແທ້? ມັນເປັນໄປໄດ້ແທ້ບໍ ທີ່ຊາຕາກໍາຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນບໍ່ສາມາດຖືກປ່ຽນແປງໄດ້? ພວກເຈົ້າເຕັມໃຈທີ່ຈະຕາຍພ້ອມກັບຄວາມເສຍໃຈດັ່ງກ່າວບໍ?

​ກ່ອນ​ນີ້ :ເປົ້າໝາຍຂອງການຄຸ້ມຄອງມະນຸດຊາດ

ຕໍ່​ໄປ:ເອກະລັກໂດຍທໍາມະຊາດຂອງມະນຸດ ແລະ ຄຸນຄ່າຂອງພວກເຂົາ: ພວກເຂົາແມ່ນຫຍັງ?

ທ່ານອາດຈະຍັງມັກ